Kobudo (Japonia) to zbiorcza nazwa nowocześniejszych (po około 1900 roku) form klasycznej japońskiej sztuki walki z wyspy Okinawa. Wbrew powszechnemu przekonaniu, bronie używane w Kobudo nie pochodzą od narzędzi rolniczych. Rolnicy nie mieli czasu ani energii, aby zgłębiać użycie narzędzi do sportów walki. Ponadto cywil z takim narzędziem niewiele mógłby zdziałać przeciwko wyszkolonemu profesjonalnemu wojownikowi z prawdziwą bronią. Kobudo ukształtowało się dzięki przemyślanym technikom, które występowały wśród Aji (szlachty) oraz technikom przejętym z różnych chińskich sztuk walki.
Bronie w Kobudo:
- Bo: kij o długości 183 cm
- Sai: mała trójząb, gdzie środkowy „ząb” jest znacznie dłuższy niż pozostałe dwa
- Nunchaku: dwa (drewniane) kije połączone łańcuchem
- Kama: drewniana broń w kształcie sierpa
- Tonfa: kij o długości 45 cm z krótkim uchwytem ustawionym prostopadle
- Katana: miecz
- Handbo: drewniany kij o długości zbliżonej do katany, ale bez kształtu miecza
- Tambo: kij o długości 45 cm (krótki bo)
