Zapasy to jeden z najstarszych sportów walki i były częścią szkolenia wojskowego u Grekom. Były częścią klasycznych Igrzysk Olimpijskich i jednym z głównych wydarzeń. Rzymianie przejęli ten sport później w mniej brutalnej formie na arenach, a zapasy zachowały swoją popularność. Podczas pierwszych nowoczesnych Igrzysk Olimpijskich sport ten, w formie zapasów grecko-rzymskich, od razu znalazł się w programie. W 1904 roku wprowadzono drugą odmianę, zapasy „wolne” podczas olimpiady.
Celem obu jest identyczny: dwóch przeciwników próbuje przewrócić się nawzajem na ziemię i przycisnąć barki do maty za pomocą chwytów i technik. Różnica między obiema dyscyplinami polega na tym, że w zapasach wolnych dozwolone są chwyty poniżej pasa oraz używanie nóg, natomiast w zapasach grecko-rzymskich jest to zabronione. Ta ostatnia dyscyplina jest ponadto dozwolona tylko dla mężczyzn, podczas gdy kobiety mają własną olimpijską rywalizację w zapasach wolnych.
Zapasy na Igrzyskach Olimpijskich
Podczas Igrzysk Olimpijskich zawodnicy są podzieleni na siedem kategorii wagowych (cztery dla kobiet). Zapaśnik musi posiadać siłę mięśni, technikę i gibkość. Nauka chwytów zapaśniczych, takich jak zaciski na ramiona czy nogi, wymaga wieloletniego treningu. Oprócz techniki zawodnicy trenują także siłę mięśni, aby uwolnić się z chwytów przeciwnika lub samemu utrzymać kontrolę nad rywalem. Podczas zawodów zapaśniczych działa sędziowanie, które składa się z sędziego maty, sędziego głównego, trzech punktujących i trzech członków jury.
W miarę postępu walki zawodnicy zdobywają punkty za dobre chwyty, ataki i rzuty. Walka jest wygrana, gdy przeciwnik jest przyciśnięty barkami do maty przez ponad pięć sekund lub gdy zawodnik ma przewagę 12 punktów. Jeśli walka trwa sześć minut i nie ma zwycięzcy, wygrywa zapaśnik z największą liczbą punktów.
Zasady zapasów
Podczas turniejów zapaśnicy są podzieleni na dwie grupy. Zawodnik, który przegra dwukrotnie, odpada z rywalizacji. Zwycięzcy obu grup walczą o złoto i srebro. Drugie miejsca z grup walczą o brąz.
Za każdy chwyt przyznawane są punkty (1, 2, 3 lub 5 punktów). Wygraną można osiągnąć na następujące sposoby:
- Przez przewrócenie (przyciśnięcie obu barków przeciwnika do maty)
- Przez przewagę punktową (gdy różnica wynosi 12 punktów lub więcej)
- Przez punkty (po upływie regulaminowego czasu liczone są punkty)
- Przez wykluczenie lub poddanie się przeciwnika
Zwycięski i przegrany zapaśnik otrzymują odpowiednio następujące punkty meczowe:
- 5 : 0 przy przewróceniu
- 5 : 0 przy zwycięstwie przez poddanie się przeciwnika z powodu kontuzji
- 5 : 0 w przypadku dyskwalifikacji za naruszenie przepisów
- 4 : 0 przy zwycięstwie z przewagą techniczną (różnica 6 punktów w dwóch rundach), a przegrany nie zdobył punktu
- 4 : 1 przy zwycięstwie z przewagą techniczną (różnica 6 punktów w dwóch rundach), ale przegrany zdobył co najmniej 1 punkt techniczny
- 3 : 0 przy zwycięstwie punktowym w dwóch z trzech rund bez punktu technicznego dla przegranego
- 3 : 1 przy zwycięstwie punktowym w dwóch z trzech rund, ale przegrany zdobył co najmniej 1 punkt techniczny
- 0 : 0 jeśli obaj zapaśnicy zostali zdyskwalifikowani za naruszenie przepisów
