Hapkido to koreańska sztuka walki. Jest formą samoobrony, w której wykorzystuje się dźwignie, punkty nacisku, rzuty, kopnięcia i uderzenia. Praktykujący hapkido trenują, aby odpierać techniki innych sztuk walki. Wykorzystuje się również tradycyjną broń, taką jak krótki kij, lina, nunchaku i miecz. Hapkido koncentruje się zarówno na walce w bliskim, jak i dalekim dystansie. Dzięki dobremu poruszaniu się na nogach i właściwemu wykorzystaniu ciała można pokonać silniejszych przeciwników.
Historia hapkido
Początki współczesnego hapkido można prześledzić do grupy koreańskich nacjonalistów działających w okresie po japońskiej okupacji Korei, której przewodził Choi Yong Sul. Jego najbardziej znanymi uczniami byli Suh Bok Sub, Ji Han Jae, Kim Moo Hong i Myung Jae Nam. Choi Yong Sul jako mały chłopiec został wysłany do Japonii, a do Korei powrócił z technikami przypominającymi prekursora aikido. Kontrowersyjna historia głosi, że Choi w wieku 11 lat został adoptowany przez Takedę Sokaku. Miał mieszkać i trenować z mistrzem przez ponad 30 lat w dojo na górze Shin Shu. Tej wersji zaprzeczają osoby twierdzące, że Choi był jedynie prostym pracownikiem w domu Takedy. Jak zawsze, prawda prawdopodobnie leży gdzieś pośrodku.
Pierwszym uczniem Choi był Suh Bok Sub, który jako pierwszy otworzył dojang. W 1948 roku, gdy Suh Bok Sub miał niewiele ponad 20 lat, posiadał już czarny pas w judo i ukończył Uniwersytet Korei. Po tym, jak zobaczył, że Choi skutecznie obronił się przed grupą mężczyzn, zapytał go, czy ten również nauczy go swojej sztuki walki. W 1951 roku Suh otworzył pierwszy prawdziwy dojang i nazwał go Koreańskim Dojangiem Yu Kwan Sool Hapki. Pierwszym symbolem zaprojektowanym przez Suha i używanym do oznaczania tej sztuki walki była strzałka skierowana do wewnątrz. W tym okresie Choi pracował jako ochroniarz ojca Suha, który był członkiem parlamentu. Suh twierdził, że w 1959 roku on i Choi zdecydowali się skrócić nazwę do hapkido.
Zasady hapkido
Na skali twardości i miękkości sztuk walki hapkido znajduje się gdzieś pośrodku. Wykorzystuje miękkie techniki z jiu-jitsu oraz twarde techniki z taekwondo. Hapkido jest eklektyczną sztuką walki, a poszczególne szkoły hapkido stosują różne techniki. Niektóre podstawowe techniki są wykorzystywane w każdej szkole, a wszystkie techniki muszą być zgodne z trzema zasadami hapkido:
- Brak oporu (Hwa)
- Zasada koła (Won)
- Zasada wody i harmonii (Yu)
Hwa, czyli brak oporu, to sztuka zachowania rozluźnienia. Jeśli przeciwnik popchnie ucznia hapkido w klatkę piersiową, uczeń nie stawia oporu, lecz robi krok do tyłu i wykorzystuje pęd przeciwnika, aby powalić go na ziemię.
Won, zasada koła, to sposób na uzyskanie pędu, a następnie naturalne wykonanie technik. Jeśli przeciwnik zaatakuje po linii prostej, uczeń hapkido przechwytuje ten atak, a następnie po łuku wykorzystuje siłę przeciwnika przeciwko niemu.
Yu, zasada wody, można wyjaśnić jako siłę wody. Hapkido jest miękką sztuką walki i nie zależy w 100% od siły. Podobnie jak woda, jest miękkie w dotyku. Tak jak woda, hapkido potrafi się dostosować.
Techniki
Hapkido to wszechstronny styl walki, który stara się obejmować możliwie szeroki zakres. Dlatego celowo nie trenuje się wyłącznie konkretnych technik. Uczy się wielu taktyk dotyczących uderzeń, rzutów i dźwigni. Niektóre style skupiają się również na walce w parterze, przede wszystkim na uwalnianiu się z chwytów.
Kopnięcia
Duża różnorodność kopnięć w hapkido nadaje tej sztuce prawdziwie koreański charakter. Kopnięcia z taekwondo bardzo przypominają wiele kopnięć stosowanych w hapkido, choć nacisk kładzie się na ruch okrężny. W przeciwieństwie do większości współczesnych stylów taekwondo często kopie się poniżej pasa i stosuje podcięcia. Najczęściej spotykanym kopnięciem jest niskie kopnięcie piętą. Kopnięcie wykonuje się przede wszystkim po to, aby nadać ruchowi dużą siłę, a nie po to, by szybko cofnąć nogę. Tradycyjnie kopano wyłącznie w dolną część ciała, jednak wraz z rozwojem innych sztuk walki zaczęto również kopać w głowę. Większość odmian hapkido zawiera serię podwójnych kopnięć, które służą zachowaniu równowagi. Przykład takiej serii:
- kopnięcie frontalne -> kopnięcie boczne
- kopnięcie frontalne -> kopnięcie do tyłu
- kopnięcie frontalne -> kopnięcie okrężne
- kopnięcie frontalne piętą -> kopnięcie okrężne
- niskie kopnięcie boczne -> wysokie kopnięcie boczne Uderzenia rękami
Podobnie jak w wielu innych sztukach walki, w hapkido wykorzystuje się wiele uderzeń pięścią i dłońmi, a także uderzenia łokciem. Charakterystyczną techniką hapkido jest uderzenie krawędzią dłoni, które pozwala przekazać dużą energię. Często stosuje się je w celu osłabienia przeciwnika, a następnie założenia dźwigni. Uderza się również paznokciami, celując w oczy i gardło. W tradycyjnym treningu stosuje się także szarpnięcia za mosznę.
Dźwignie na stawy
Wiele technik kontroli w hapkido wywodzi się z aikijujutsu. Są nauczane w podobny sposób jak w aikido, jednak techniki są bardziej płynne. W hapkido zakłada się dźwignie zarówno na duże stawy (łokieć, bark, szyję, kręgosłup, kolano i biodro), jak i na małe (nadgarstek, palce dłoni, palce stóp i szczękę). Większość technik wykorzystuje zasadę przykładania siły do stawu w kierunku przeciwnym do jego naturalnego ruchu. Hapkido jest szczególnie znane ze stosowania dźwigni na nadgarstek. Techniki te wywodzą się z Daito-ryu aikijujutsu, choć ich dokładne wykonanie może się różnić. Często stosuje się również dźwignie na łokieć.
Techniki rzutów
Oprócz rzutów wykonywanych po wytrąceniu przeciwnika z równowagi za pomocą dźwigni istnieją również rzuty wykonywane bez użycia dźwigni. Niektóre z tych technik występują także w judo. Wielu pierwszych praktykujących hapkido miało doświadczenie w judo.
Broń
Gdy uczeń hapkido zdobywa kolejne stopnie, uczy się również posługiwać różnymi rodzajami broni. Pierwszą bronią, z którą rozpoczyna się trening, jest nóż. Inną bronią jest krótki kij. Następnie omawia się techniki i obronę przed długim kijem oraz liną. Wiele organizacji hapkido trenuje również posługiwanie się mieczem, nunchaku i inną bronią.
