Chińskie znaki oznaczające kempo lub kenpo wymawia się jako Chuan (pięść) Fa (droga lub metoda). Japończycy, którzy używają chińskich znaków, tłumaczą je jako Ken (miecz lub pięść) i Ho (metoda). Znaki zapisuje się fonetycznie jako kenpo, a wymawia jako kempo. Nic dziwnego, że obok oficjalnej pisowni kenpo upowszechniła się również pisownia kempo.
Droga pięści oznacza sztukę walki, w której wykorzystuje się zarówno ręce, jak i nogi, a która ma początki w Chinach. Często wymienia się klasztory Shaolin i Wu Dan jako miejsca, w których sztuka walki rozwinęła się najbardziej. Wiele wieków temu wiedza o tej sztuce walki rozprzestrzeniła się na okoliczne obszary, takie jak wyspa Okinawa (Japonia) i Indonezja. W tych krajach sztuka walki była dalej rozwijana i łączona z rodzimymi sztukami walki, takimi jak Pencak Silat w Indonezji, gdzie chińskie sztuki walki określa się terminem Kuntao.
Wprowadzenie kempo do Holandii
Po uzyskaniu przez Indonezję niepodległości w 1949 roku wielu Holendrów pochodzenia indonezyjskiego wróciło do Holandii, przywożąc ze sobą wiedzę o indonezyjskim Kuntao (Kun Tau). Garstka wielkich mistrzów wprowadziła indonezyjskie kuntao do Holandii. Pod kierunkiem wielkich mistrzów Faulhabera i Meijersa sztuka ta stała się w Holandii znana pod nazwą Shaolin Kempo, nawiązującą do odległych początków tej sztuki walki. Po wprowadzeniu do Holandii Shaolin Kempo częściowo połączyło się z innymi wschodnimi sztukami walki, takimi jak karate i judo. Wiele szkół stosuje japońskie nazwy technik.
Inna droga, którą kempo trafiło do Holandii, prowadziła przez Japonię. Ta forma kempo nazywana jest Okinawa Kempo. W latach 50. ubiegłego wieku kempo trafiło również za pośrednictwem Hawajów do Stanów Zjednoczonych, gdzie Ed Parker rozwinął je w całkowicie odrębną formę zwaną Kenpo Karate.
Cechy kempo
Charakterystyczną cechą wszystkich stylów i nurtów kempo jest wykorzystywanie przez adepta kempo rąk, ramion, nóg i stóp do odpierania ataków. Często bezpośrednio po obronie następuje kontratak, który może obejmować ciosy pięścią, uderzenia, kopnięcia, dźwignie i rzuty. Techniki wyprowadza się z całego ciała, a nie ogranicza do ruchu samej ręki lub nogi. Walka często rozpoczyna się z dużej lub średniej odległości (na długość nogi lub ręki), ale może przejść w walkę z bliskiej odległości (chwytanie i zakładanie dźwigni), a następnie być kontynuowana rzutem lub podcięciem i ostatecznie zakończyć się na ziemi.
Ataku nie odpiera się siłą, lecz unika go, schodząc z jego toru poprzez obrót lub krok. W kempo często można rozpoznać elementy stylów zwierzęcych, takich jak style smoka, tygrysa, żurawia, węża i lamparta. Do repertuaru adepta kempo należą zarówno niskie, jak i wysokie pozycje.
