Kendo (Japonia), co oznacza „Drogę Miecza”, to nowoczesna japońska sztuka walki oparta na tradycyjnej japońskiej szermierce Kenjutsu. Jest to wymagająca fizycznie i psychicznie aktywność, która łączy normy i wartości sztuk walki z elementami sportu. Ta japońska sztuka walki mieczem została rozwinięta w XVI wieku w celu połączenia wielu różnych technik.
Nowoczesne kendo
Nowoczesne kendo zostało jednak rozwinięte dopiero w drugiej połowie XX wieku. Osobę uprawiającą ten sport nazywa się kendoką. Od 1975 roku koncepcję kendo określa się następująco: „dyscyplinowanie ludzkiego charakteru poprzez stosowanie zasad katany”. Kendo jest więc ćwiczeniem samodyscypliny, podczas gdy Kenjutsu jest prawdziwą techniką walki.
Kendo wywodzi się z tradycji samurajów feudalnej Japonii i jest podobne do pokrewnych sztuk walki, takich jak iaido i jodo. Jest współczesną sportową odmianą kenjutsu. Podobnie jak judo, karate, aikido itd., kendo należy do budo. Sport ten uprawia się przede wszystkim w Japonii, Stanach Zjednoczonych, Niemczech i Francji. Kendo zyskało dużą popularność również poza Japonią. W Holandii kendo uprawia się już od ponad 25 lat, a w większości dużych miast można znaleźć dojo.
Sportowe kendo
Kendo naucza się z użyciem „mieczy” wykonanych z rozszczepionego bambusa, zwanych shinai. Zawodnik (kendoka) nosi rozbudowany pancerz ochronny (Bogu). W kenjutsu i „kendo kata” używa się bokkenów (drewnianych mieczy) oraz katan (stalowych mieczy). We współczesnym kendo występują dwa rodzaje ataków: cięcia i pchnięcia. Cięcia są dozwolone wyłącznie w określone części ciała: czubek i skronie głowy, prawą i lewą stronę tułowia oraz przedramiona. Pchnięcia mogą być kierowane wyłącznie w gardło albo w górną część napierśnika — w obronie lub w celu odepchnięcia przeciwnika, aby następnie zaatakować na przykład jego głowę. Ponieważ źle wymierzone pchnięcie w gardło może spowodować obrażenia, na poziomie początkującym technika ta zazwyczaj nie jest stosowana i wprowadza się ją dopiero później.
Podczas zawodów punkty przyznaje się wyłącznie wtedy, gdy ataki są wykonywane prawidłowo, w sposób kontrolowany i zdecydowany. Atakujący musi również za pomocą japońskiego okrzyku (kiai) wskazać, którą część ciała atakuje. Jeśli na przykład celem jest głowa przeciwnika, należy wykrzyknąć „men”. Przy ataku na nadgarstek trzeba zawołać „kote”. Atak na tułów oznacza się okrzykiem „do”, a przy pchnięciu w gardło przeciwnika należy wykrzyknąć „tsuki”. Zwycięża osoba, która jako pierwsza zdobędzie dwa punkty (ippon).
Międzynarodowa Federacja Kendo (IKF) została założona w 1970 roku i zrzesza członków z 44 krajów. Mistrzostwa świata odbywają się co 3 lata.
