Kobudo (Japonia) to zbiorcza nazwa nowocześniejszych (od około 1900 roku) form klasycznej japońskiej sztuki walki z wyspy Okinawa. Wbrew powszechnemu przekonaniu broń używana w kobudo nie wywodzi się z narzędzi rolniczych. Rolnicy nie mieli czasu ani energii, by zgłębiać wykorzystanie narzędzi w sportach walki. Ponadto cywil posługujący się tego rodzaju narzędziami niewiele mógłby zdziałać przeciwko wyszkolonemu zawodowemu wojownikowi wyposażonemu w prawdziwą broń. Kobudo powstało z przemyślanych technik stosowanych wśród Aji (szlachty) oraz technik przejętych z różnych chińskich sztuk walki.
Broń używana w kobudo:
- Bo: kij o długości 183 cm
- Sai: mały trójząb, którego środkowy „ząb” jest znacznie dłuższy od pozostałych dwóch
- Nunchaku: dwa (drewniane) kije połączone ze sobą łańcuchem
- Kama: drewniana broń w kształcie sierpa
- Tonfa: kij o długości 45 cm z krótkim uchwytem ustawionym prostopadle
- Katana: miecz
- Handbo: drewniany kij mniej więcej tej samej długości co katana, ale bez kształtu miecza
- Tambo: kij o długości 45 cm (krótkie bo)
