Chińskie znaki oznaczające kempo lub kenpo wymawia się jako Chuan (pięść) Fa (droga lub metoda). Japończycy, którzy używają chińskich znaków, tłumaczą je jako Ken (miecz lub pięść) i Ho (metoda). Znaki te są fonetycznie zapisywane jako kenpo i wymawiane jako kempo. Nic dziwnego, że obok oficjalnej pisowni kenpo, rozpowszechniła się także pisownia kempo.
Droga pięści oznacza sztukę walki, w której używa się zarówno rąk, jak i nóg, a jej pochodzenie ma miejsce w Chinach. Często wymienia się klasztory Shaolin i Wu Dan jako miejsca, gdzie sztuka walki przeszła największy rozwój. Wiek temu wiedza o tej sztuce walki rozprzestrzeniła się na okoliczne tereny, takie jak wyspa Okinawa (Japonia) i Indonezja. W tych krajach sztuka walki była dalej rozwijana i mieszana z rodzimymi sztukami walki, takimi jak Pencak Silat w Indonezji, gdzie chińska sztuka walki określana jest terminem Kuntao.
Wprowadzenie Kempo do Holandii
Po uzyskaniu niepodległości przez Indonezję w 1949 roku wielu Indonezyjczyków holenderskiego pochodzenia powróciło do Holandii, przynosząc ze sobą wiedzę o indonezyjskim Kuntao (Kun Tau). Kilku mistrzów wprowadziło indonezyjskie kuntao do Holandii. Pod kierownictwem mistrzów Faulhabera i Meijersa sztuka ta stała się w Holandii znana pod nazwą Shaolin Kempo, nawiązując do dalekiego pochodzenia tej sztuki walki. Po wprowadzeniu do Holandii Shaolin Kempo częściowo połączyło się z innymi wschodnimi sztukami walki, takimi jak karate i judo. Wiele szkół używa japońskich nazw technik.
Inna droga, którą kempo zostało wprowadzone do Holandii, prowadzi przez Japonię. Ta forma kempo nazywa się Okinawa Kempo. Kempo zostało również wprowadzone w latach 50. XX wieku przez Hawaje do Stanów Zjednoczonych i zostało przez Ed Parkera rozwinięte do całkowicie własnej formy, zwanej Kenpo Karate.
cechy charakterystyczne Kempo
Charakterystyczne dla wszystkich stylów i nurtów kempo jest to, że kempoka używa zarówno rąk, ramion, jak i nóg oraz stóp do odparcia ataków. Często kontratak następuje bezpośrednio po obronie, przy czym możliwe są uderzenia, ciosy, kopnięcia, dźwignie i rzuty. Techniki są wykonywane z wykorzystaniem całego ciała i nie ograniczają się do ruchu jedną ręką lub nogą. Walka często zaczyna się na długim do średniego dystansie (długość nogi lub ramienia), ale może przejść w walkę na bliskim dystansie (chwyty i dźwignie), a następnie kontynuować się rzutem lub podcięciem i ostatecznie zakończyć na ziemi.
Atak nie jest odpychany siłą, lecz unika się go przez obrót lub krok poza linię ataku. Często w kempo można rozpoznać elementy stylów zwierzęcych, takich jak smok, tygrys, żuraw, wąż i lampart. Zarówno niskie, jak i wysokie pozycje należą do repertuaru kempoki.
