Sanda

Sanda to sportowa odmiana san shou, w której obowiązują ścisłe zasady dotyczące dozwolonych technik. Jest również nazywane chińskim kickboxingiem.

San shou to forma chińskiej sztuki samoobrony i sportów walki. Obejmuje wolną walkę (free-fighting) oraz różne elementy stylów wushu.

Pochodzenie sanda

San shou zostało opracowane w latach sześćdziesiątych XX wieku na zlecenie chińskiego rządu przez chińską armię, na podstawie doświadczeń z wojny koreańskiej. Przeanalizowano przy tym różne tradycyjne style, a następnie wybrano ich elementy i połączono je z nowoczesnymi rozwiązaniami.

Można je zatem uznać za nowoczesną formę wushu, w której podjęto próbę połączenia istoty różnych tradycyjnych stylów. Jako bezbronna sztuka samoobrony san shou jest kompletne: obejmuje rzuty, dźwignie, techniki duszenia, kopnięcia, uderzenia i ciosy.

Zasady sanda

Sanda to pełnokontaktowa dyscyplina sportowa uprawiana podczas turniejów. Niektóre techniki, które są elementem sztuki samoobrony, takie jak uderzenia łokciami, duszenia i dźwignie na ręce, są niedozwolone, z wyjątkiem X-treme sanda.

Można również wygrać, wypychając przeciwnika poza ring, co oczywiście nie byłoby istotnym kryterium w samoobronie. Pierwotnie ring lub mata powinny mieć formę platformy o wymiarach osiem na osiem metrów, zawieszonej sześćdziesiąt centymetrów nad ziemią.

Ma to symbolizować górę lub dach budynku. Dozwolone techniki to ciosy, kopnięcia i rzuty. Zwycięstwo można odnieść również przez K.O. lub na punkty.

Sanda uprawia się w ochraniaczach głowy i klatki piersiowej, ochraniaczach piszczeli, ochraniaczu na zęby i rękawicach bokserskich. Istnieje również „X-treme” sanda: bez ochraniaczy klatki piersiowej, głowy i piszczeli, przy czym często dozwolone są także techniki z użyciem kolan i łokci.