Zapasy to jeden z najstarszych sportów walki i były częścią szkolenia wojskowego u Greków. Były częścią klasycznych Igrzysk Olimpijskich i jednym z głównych wydarzeń. Rzymianie przejęli ten sport w mniej brutalnej formie na arenach, a zapasy zachowały swoją popularność. Podczas pierwszych nowoczesnych Igrzysk Olimpijskich zapasy w stylu klasycznym (grecko-rzymskim) od razu znalazły się w programie. W 1904 roku wprowadzono drugą odmianę, czyli zapasy wolne, podczas igrzysk olimpijskich.
Celem obu stylów jest identyczny: dwóch przeciwników próbuje przewrócić się nawzajem na ziemię i przycisnąć barki do maty za pomocą chwytów i technik. Różnica między tymi dyscyplinami polega na tym, że w zapasach wolnych dozwolone są chwyty poniżej pasa oraz używanie nóg, natomiast w zapasach grecko-rzymskich jest to zabronione. Ten ostatni styl jest ponadto dozwolony tylko dla mężczyzn, podczas gdy kobiety mają własną olimpijską rywalizację w zapasach wolnych.
Zapasy na Igrzyskach Olimpijskich
Podczas Igrzysk Olimpijskich zawodnicy są podzieleni na siedem kategorii wagowych (cztery dla kobiet). Zapaśnik musi posiadać siłę mięśni, technikę i gibkość. Nauka chwytów zapaśniczych, takich jak chwytanie ramienia czy nogi, wymaga wieloletniego treningu. Oprócz techniki zawodnicy trenują także siłę mięśni, aby uwolnić się z chwytów przeciwnika lub samemu utrzymać kontrolę nad rywalem. Podczas zawodów zapaśniczych działa sędziowanie, które składa się z sędziego maty, sędziego głównego, trzech punktatorów i trzech członków jury.
W miarę postępu walki zawodnicy zdobywają punkty za dobre chwyty, ataki i rzuty. Walka jest wygrana, gdy przeciwnik jest przyciśnięty barkami do maty przez ponad pięć sekund lub gdy zawodnik ma przewagę 12 punktów. Jeśli walka trwa sześć minut i nie ma zwycięzcy, wygrywa zawodnik z większą liczbą punktów.
Zasady zapasów
Podczas turniejów zapaśnicy są podzieleni na dwie grupy. Zawodnik, który przegra dwukrotnie, odpada z rywalizacji. Zwycięzcy obu grup walczą o złoto i srebro. Drugie miejsca w grupach rywalizują o brąz.
Za każdy chwyt przyznawane są punkty (1, 2, 3 lub 5 punktów). Wygraną można osiągnąć na następujące sposoby:
- Przez przewrócenie przeciwnika (przyciśnięcie obu barków do maty)
- Przez przewagę punktową (gdy różnica wynosi 12 punktów lub więcej)
- Przez punkty (po upływie regulaminowego czasu liczą się punkty)
- Przez wykluczenie lub poddanie się przeciwnika
Zwycięski i przegrany zapaśnik otrzymują odpowiednio następujące punkty meczowe:
- 5 : 0 przy przewróceniu (touche)
- 5 : 0 przy zwycięstwie przez poddanie się przeciwnika z powodu kontuzji
- 5 : 0 w przypadku dyskwalifikacji za naruszenie przepisów
- 4 : 0 przy zwycięstwie technicznym (różnica 6 punktów w dwóch rundach), a przegrany nie zdobył punktów<
- 4 : 1 przy zwycięstwie technicznym (różnica 6 punktów w dwóch rundach), ale przegrany zdobył co najmniej 1 punkt techniczny
- 3 : 0 przy zwycięstwie punktowym w dwóch z trzech rund bez punktów technicznych dla przegranego
- 3 : 1 przy zwycięstwie punktowym w dwóch z trzech rund, ale przegrany zdobył co najmniej 1 punkt techniczny
- 0 : 0 jeśli obaj zapaśnicy zostali zdyskwalifikowani za naruszenie przepisów
