Song Duk-ki

Song Duk-ki (1893–1987) jest najważniejszą postacią w dziejach przetrwania i odrodzenia Taekkyon — starożytnej koreańskiej sztuki walki opartej na walce nogami. W połowie XX wieku Song był ostatnim znanym mistrzem, który zachował pełną wiedzę o tradycyjnym programie Taekkyon, poznawszy ją jeszcze przed systematycznym tłumieniem koreańskiej kultury w okresie japońskiej okupacji. Jego gotowość do nauczania i przekazania tej sztuki nowemu pokoleniu — w szczególności Shin Han-seungowi, który stał się głównym ogniwem jej współczesnego odrodzenia — jest jedynym powodem, dla którego żywa tradycja przetrwała do czasów nowożytnych. W 1983 roku rząd Korei uznał Song Duk-kiego za Żywe Dobro Kultury (Niematerialne Dobro Kultury nr 76), doceniając jego rolę jako żywego depozytariusza Taekkyon.