Prawie nieznana turystom i niepromowana, ale na Wyspach Kanaryjskich prawdziwy sport wyczynowy: Lucha Canaria. Dosłownie oznacza to „kanaryjską walkę”, ale chodzi tu o kanaryjską formę zapasy. A „walka” ma agresywny wydźwięk, którego w tym sporcie na szczęście brakuje. Słowo sportowość nabiera tu pełnego znaczenia, nawet w „sporcie walki”.
Historia Lucha Canaria
Kanaryjskie zapasy pochodzą jeszcze z czasów, zanim Hiszpanie podbili wyspy, i prawdopodobnie zostały przywiezione z obszaru, który dziś jest Marokiem. W ciągu setek lat, gdy pierwotni mieszkańcy walczyli niemal bez kontaktu między wyspami, sport ten na każdej wyspie zyskał nieco odmienne zasady.
W 1872 roku zasady te zostały po raz pierwszy spisane, dzięki czemu Lucha Canaria stała się jednym z pierwszych zdefiniowanych sportów zapasów na świecie. Dopiero po 1940 roku powołano prowincjonalne federacje tego sportu, a oficjalna hiszpańska federacja powstała ostatecznie w 1984 roku. Ponieważ walczy się na piasku, sport ten zwykle odbywa się w specjalnie do tego przeznaczonym miejscu, niemal zawsze w okrągłej sali z okrągłym piaskowym polem w środku, zwanym „terrero”.
Zasady Lucha Canaria
Na środku stają dwaj zapaśnicy i witają się. Lewą ręką mocno chwytają prawy zwinięty mankiet spodni przeciwnika, a prawą rękę kładą na lewym ramieniu przeciwnika. Następnie głowy opierają na prawym ramieniu przeciwnika, a prawe ręce wskazują w dół. Gdy sędzia zagwizda, celem jest zmusić przeciwnika do dotknięcia ziemi inną częścią ciała niż stopy. Nie wolno bić ani kopać; dozwolone jest szarpanie, pchanie, ciągnięcie, wymachiwanie i podnoszenie. Krótko mówiąc, chodzi o wytrącenie kogoś z równowagi. Waga i siła mogą pomóc, ale często to technika decyduje o zwycięstwie.
Walki trwają maksymalnie 90 sekund, a każdy z dwóch przeciwników walczy ze sobą zawsze dwa razy, lub trzy, jeśli po dwóch walkach wynik nie jest rozstrzygnięty. Istnieją jednak różne formy, zależnie od liczby uczestników i ustalonego „trybu”. Na przykład drużyny mogą różnić się wielkością podczas różnych spotkań.
