K-1 to organizacja sportów walki, która łączy techniki między innymi z muay Thai, taekwondo, karate, kung-fu, kickboxingu i tradycyjnego boksu. Litera „K” oznacza karate, kung-fu i kickboxing. Termin K-1 wywodzi się od F-1, czyli Formuły 1. Tak jak F-1 w sportach motorowych, K-1 oznacza najwyższą klasę w sportach walki.
Historia K-1
Sport został wprowadzony przez Kazuyoshiego Ishii w 1993 roku w Japonii. W 1993 roku po raz pierwszy transmitowano w telewizji zawody K-1. Każdego roku na całym świecie odbywają się turnieje K-1, które mają wyłonić ośmiu zawodników uprawnionych do udziału w K-1 World Grand Prix w Japonii. Do 2006 roku finał odbywał się co roku w Tokyo Dome w stolicy Japonii, Tokio, a w 2007 i 2008 roku w Yokohama Arena. Zwycięzca finału otrzymuje 400 000 dolarów. Od początku zawodów K-1 turniej był zdominowany przez Holendrów. Do tej pory Holendrzy wygrali 13 z 16 edycji.
Zasady K-1:
- Walka trwa zwykle 3 rundy po 3 minuty. W przypadku remisu dodawana jest jedna runda. Jeśli po tej rundzie walka nadal nie zostanie rozstrzygnięta, dodawana jest kolejna runda. Walka może składać się maksymalnie z 5 rund.
- Walkę można wygrać na punkty, przez nokaut lub techniczny nokaut, a także przez poddanie.
- Zawodnicy mogą kopać i uderzać w korpus, nogi lub głowę.
- Zawodnicy mogą wykonywać kolana na korpus, nogi lub głowę.
- Zawodnicy mogą stosować techniki rzutów.
- Stosowanie technik łokciami jest zabronione.
- Klinczowanie jest niedozwolone. Dozwolone jest jednak krótkotrwałe przytrzymanie przeciwnika w celu wykonania kolana lub ciosu.
- Walka nie jest kontynuowana w parterze.
Zwycięzcy K-1:
1993 Branko Cikatic, 1994 Peter Aerts, 1995 Peter Aerts, 1996 Andy Hug, 1997 Ernesto Hoost, 1998 Peter Aerts, 1999 Ernesto Hoost, 2000 Ernesto Hoost, 2001 Mark Hunt, 2002 Ernesto Hoost, 2003 Remy Bonjasky, 2004 Remy Bonjasky, 2005 Semmy Schilt, 2006 Semmy Schilt, 2007 Semmy Schilt, 2008 Remy Bonjasky, 2009 Semmy Schilt, 2010 Alistair Overeem, 2013 Mirko Filipovic
