Wushu, znane również jako nowoczesne wushu, to pokazowa forma wywodząca się z kung-fu. Sport ten rozwinął się w Chinach po 1949 roku, w ramach próby ożywienia tradycyjnej chińskiej sztuki walki. Dzięki założeniu IWUF (International Wushu Federation) wushu stało się sportem międzynarodowym. Co 2 lata odbywają się mistrzostwa świata. Pierwsze mistrzostwa świata odbyły się w Pekinie, a zwyciężył w nich Clark Zhang.
Nowoczesne wushu składa się z dwóch dyscyplin: taolu i sanda. Formy taolu przypominają gimnastykę i obejmują między innymi układy oraz manewry, za które przyznaje się punkty. Formy składają się z podstawowych ruchów (kopnięć, ciosów, utrzymywania równowagi, skoków, podcięć i rzutów), które występują również w innych chińskich sztukach walki. Istnieją układy, które należy wykonać w określonym czasie. Współcześni zawodnicy wushu coraz częściej ćwiczą techniki w powietrzu, takie jak skoki o 540 i 720 stopni. Sanda, nazywana czasem również sanshou lub Lei Tai, to nowoczesna sztuka walki i metoda walki, na którą wpływ miały tradycyjne chińskie boks, chińskie metody zapaśnicze, takie jak Shuai Chiao, oraz inne chińskie techniki zapaśnicze, takie jak Qin Na. Sanda przypomina kickboxing i muay thai, ale obejmuje znacznie więcej technik zapaśniczych.
Historia wushu
W 1958 roku chiński rząd założył All-China Wushu Association. Organizacja ta pełniła funkcję parasola, który miał wprowadzić regulacje w zakresie treningu sztuk walki. Chińska Państwowa Komisja Kultury Fizycznej i Sportu przewodziła tworzeniu ustandaryzowanych form dla większości sztuk walki. W tym okresie wprowadzono krajowy system wushu, obejmujący między innymi standardowe formy, program nauczania i stopnie. Wushu wprowadzono zarówno na uniwersytetach, jak i w szkołach średnich. W 1979 roku powołano specjalną grupę zadaniową do promowania wushu. Obecnie w Chinach uprawia się wiele stylów wushu, zarówno tradycyjnych, jak i nowoczesnych, a wszystkie są promowane przez chiński rząd.
Układy
W wushu ćwiczy się wiele układów. Dzieli się je na trzy kategorie: bez broni, z bronią krótką i z bronią długą. Do układów bez broni należą Changquan, Nanquan i Taijiquan, do układów z bronią krótką należą Dao, Jian, Taijijian i Nandao, a do układów z bronią długą należą Gun, Qiang i Nangun. Większość tych układów ustalono w 1958 roku.
Układy te wykonuje się podczas zawodów w ramach obowiązkowych lub indywidualnych rutyn. Rutyny obowiązkowe opracowuje się dla zawodników, dlatego każdy zawodnik musi wykonać tę samą rutynę. Rutyny indywidualne zawodnik opracowuje z pomocą trenera. Jako uzupełnienie rutyn indywidualnych czasami wykonuje się również układy podwójne i grupowe. Układ podwójny, nazywany duilian, to układ, w którym występuje forma sparingu, z bronią lub bez niej. Układ podwójny jest widowiskowy, a poszczególne akcje przebiegają w pięknej synchronizacji. Układ grupowy, znany jako jiti, jest jeszcze bardziej widowiskowy, ponieważ wielu zawodników wykonuje synchronicznie różne akcje. Często odtwarza się również muzykę, aby całość przebiegała w lepszym rytmie.
Inne rutyny
Większość rutyn w tym sporcie stanowią nowe, nowoczesne kompilacje tradycyjnych układów. Mimo to rutyny wywodzące się z tradycyjnych stylów obejmują wiele nowych elementów. Obecnie powszechnie ćwiczy się następujące rutyny:
- Baguazhang – dłoń ośmiu trygramów
- Bajiquan – pięść ośmiu ekstremów
- Chaquan – pięść Cha
- Chuojiao – kłujące stopy
- Ditangquan – pięść przyziemna
- Fanziquan – odwrócona pięść
- Houquan – małpia pięść
- Huaquan – pięść Hua
- Paochui – cios armatni
- Piguaquan – pięść siekająco-zaczepna
- Shequan – pięść węża
- Tantui – sprężysta noga
- Tanglanghushi – styl modliszki i tygrysa
- Tanglanquan – pięść modliszki
- Tongbeiquan – pięść przechodząca przez plecy
- Wing Chun (Yongchunquan) – wieczna wiosna
- Xingyiquan – pięść kształtu i intencji
- Yingzhaoquan – pięść szponów orła
- Zuiquan – pijana pięść
