Wushu, znane również jako nowoczesne wushu, to pokazowa forma wywodząca się z kung fu. Sport ten rozwinął się w Chinach po 1949 roku w celu popularyzacji tradycyjnych chińskich sztuk walki. Dzięki powołaniu IWUF (International Wushu Federation) wushu stało się sportem międzynarodowym. Co 2 lata odbywają się mistrzostwa świata. Pierwsze mistrzostwa świata odbyły się w Pekinie, a ich zwycięzcą został Clark Zhang.
Nowoczesne wushu składa się z dwóch dyscyplin: taolu i sanda. Układy taolu przypominają gimnastykę i obejmują między innymi sekwencje oraz manewry, za które przyznawane są punkty. Układy składają się z podstawowych ruchów (kopnięć, uderzeń, utrzymywania równowagi, skoków, podcięć i rzutów), które występują również w innych chińskich sztukach walki. Istnieją sekwencje, które należy wykonać w określonym czasie. Współcześni zawodnicy wushu coraz częściej ćwiczą techniki wykonywane w powietrzu, takie jak skoki o obrocie 540 i 720 stopni. Sanda, nazywane również sanshou lub Lei Tai, to nowoczesna sztuka walki i metoda walki, na którą wpływ miały tradycyjne chińskie boks, chińskie metody zapaśnicze, takie jak Shuai Chiao, oraz inne chińskie techniki zapaśnicze, takie jak Qin Na. Sanda przypomina kickboxing i Muay Thai, ale obejmuje znacznie więcej technik zapaśniczych.
Historia wushu
W 1958 roku chiński rząd powołał All-China Wushu Association. Organizacja ta pełniła funkcję parasola regulującego trening sztuk walki. Chińska państwowa komisja ds. kultury fizycznej i sportu stanęła na czele tworzenia ustandaryzowanych układów dla większości sztuk walki. W tym okresie wprowadzono ogólnokrajowy system wushu, obejmujący między innymi standardowe układy, program nauczania i stopnie. Wushu zostało wprowadzone zarówno na uniwersytetach, jak i w szkołach średnich. W 1979 roku powołano specjalną grupę zadaniową w celu promowania wushu. Obecnie w Chinach uprawia się wiele stylów wushu — zarówno tradycyjnych, jak i nowoczesnych — a wszystkie są promowane przez chiński rząd.
Układy
W wushu ćwiczy się wiele układów. Dzielą się one na trzy kategorie: bez broni, z bronią krótką i z bronią długą. Do układów bez broni należą Changquan, Nanquan i Taijiquan, do układów z bronią krótką — Dao, Jian, Taijijian i Nandao, a do układów z bronią długą — Gun, Qiang i Nangun. Większość tych układów została opracowana w 1958 roku.
Podczas zawodów układy wykonuje się w formie obowiązkowych lub indywidualnych rutyn. Rutyny obowiązkowe opracowuje się dla zawodników, dlatego każdy zawodnik musi wykonać tę samą rutynę. Rutyny indywidualne tworzy zawodnik przy pomocy trenera. Uzupełnieniem rutyn indywidualnych bywają również układy podwójne i grupowe. Układ podwójny, zwany duilian, to układ, w którym występuje forma sparingu, z bronią lub bez broni. Układ podwójny jest widowiskowy, a poszczególne akcje są wykonywane w pięknej synchronizacji. Układ grupowy, znany jako jiti, jest jeszcze bardziej widowiskowy — wielu zawodników wykonuje synchronicznie różne akcje. Często odtwarza się również muzykę, aby całość była lepiej zsynchronizowana.
Inne rutyny
Większość rutyn w tym sporcie to nowe, nowoczesne kompilacje tradycyjnych układów. Mimo to rutyny wywodzące się z tradycyjnych stylów zawierają wiele nowych elementów. Obecnie najczęściej ćwiczy się następujące rutyny:
- Baguazhang – dłoń ośmiu trygramów
- Bajiquan – pięść ośmiu skrajności
- Chaquan – pięść Cha
- Chuojiao – kłujące stopy
- Ditangquan – pięść przyziemna
- Fanziquan – przewrotna pięść
- Houquan – pięść małpy
- Huaquan – pięść Hua
- Paochui – uderzenie armatnie
- Piguaquan – pięść cięcia i zaczepienia
- Shequan – pięść węża
- Tantui – sprężysta noga
- Tanglanghushi – styl modliszki i tygrysa
- Tanglanquan – pięść modliszki
- Tongbeiquan – pięść przechodząca przez plecy
- Wing Chun (Yongchunquan) – wieczna wiosna
- Xingyiquan – pięść kształtu i intencji
- Yingzhaoquan – pięść szponu orła
- Zuiquan – pięść pijanego
