K-1 to organizacja sportów walki, która łączy techniki między innymi muay Thai, taekwondo, karate, kung-fu, kickboxing oraz tradycyjnego boksu łączy. „K” oznacza karate, kung-fu i kickboxing. Termin K-1 pochodzi od F-1 lub Formuły 1. Podobnie jak F-1 w wyścigach samochodowych, K-1 oznacza najwyższą klasę w sportach walki.
Historia K-1
Sport został wprowadzony przez Kazuyoshi Ishii w 1993 roku w Japonii. W 1993 roku po raz pierwszy transmisję walki K-1 pokazano w telewizji. Co roku na całym świecie odbywają się turnieje K-1, aby wyłonić ośmiu zawodników, którzy mogą wziąć udział w K-1 World Grand Prix w Japonii. Finał do 2006 roku odbywał się corocznie w Tokyo Dome w stolicy Japonii, Tokio, a w 2007 i 2008 roku w Yokohama Arena. Zwycięzca finału otrzymuje 400 000 dolarów. Od początku zawodów K-1 Holendrzy dominują w turnieju K-1. Do tej pory Holendrzy wygrali 13 z 16 edycji.
Zasady K-1:
- Walka trwa zazwyczaj 3 rundy po 3 minuty. W przypadku remisu dodawana jest dodatkowa runda. Jeśli po tej rundzie wynik nadal nie jest rozstrzygnięty, dodawana jest kolejna runda. Walka może trwać maksymalnie 5 rund.
- Można wygrać na punkty, przez nokaut, techniczny nokaut lub poddanie się przeciwnika.
- Zawodnikom wolno kopać i uderzać w ciało, nogi oraz głowę.
- Zawodnikom wolno zadawać kolanami ciosy w ciało, nogi oraz głowę.
- Zawodnikom wolno stosować techniki rzutów.
- Używanie technik łokciami jest zabronione.
- Klinczowanie jest niedozwolone. Krótkotrwałe chwycenie przeciwnika w celu zadania kolana lub ciosu jest jednak dozwolone.
- Walki nie toczą się na ziemi.
Zwycięzcy K-1:
1993 Branko Cikatic, 1994 Peter Aerts, 1995 Peter Aerts, 1996 Andy Hug, 1997 Ernesto Hoost, 1998 Peter Aerts, 1999 Ernesto Hoost, 2000 Ernesto Hoost, 2001 Mark Hunt, 2002 Ernesto Hoost, 2003 Remy Bonjasky, 2004 Remy Bonjasky, 2005 Semmy Schilt, 2006 Semmy Schilt, 2007 Semmy Schilt, 2008 Remy Bonjasky, 2009 Semmy Schilt, 2010 Alistair Overeem, 2013 Mirko Filipovic
