Wushu, znane również jako nowoczesne wushu, to forma pokazowa wywodząca się z Kung Fu. Sport ten został rozwinięty w Chinach po 1949 roku w celu ożywienia tradycyjnej chińskiej sztuki walki. Dzięki powstaniu IWUF (Międzynarodowej Federacji Wushu) wushu stało się sportem międzynarodowym. Co 2 lata odbywają się mistrzostwa świata. Pierwsze mistrzostwa świata odbyły się w Pekinie i wygrał je Clark Zhang.
Nowoczesne wushu składa się z dwóch dyscyplin: taolu i sanda. Formy taolu przypominają gimnastykę i obejmują wzory oraz manewry, za które przyznawane są punkty. Formy składają się z podstawowych ruchów (kopnięć, uderzeń, balansowania, skoków, zamiatania i rzutów), które występują także w innych chińskich sztukach walki. Istnieją wzory, które muszą być wykonane w określonym czasie. Praktykujący nowoczesne wushu coraz częściej ćwiczą techniki powietrzne, takie jak skoki o obrotach 540 i 720 stopni. Sanda, zwana także sanshou lub Lei Tai, to nowoczesna sztuka walki i metoda, która została pod wpływem tradycyjnego chińskiego boksu, chińskich metod zapasów takich jak Shuai Chiao oraz innych chińskich technik zapasów, jak Qin Na. Sanda jest bardzo podobna do kickboxingu i Muay Thai, ale obejmuje znacznie więcej technik zapasów.
Historia Wushu
W 1958 roku chiński rząd założył All-China Wushu Association. Miała ona na celu wprowadzenie regulacji w treningu sztuk walki. Chińska państwowa komisja ds. kultury fizycznej i sportu przejęła inicjatywę w tworzeniu ustandaryzowanych form dla większości sztuk walki. W tym okresie wprowadzono narodowy system wushu, który obejmował standardowe formy, program nauczania i stopnie dan. Wushu zostało wprowadzone zarówno na uniwersytetach, jak i w szkołach średnich. W 1979 roku powołano specjalną grupę zadaniową do promocji wushu. Obecnie w Chinach praktykowane są liczne style wushu, zarówno tradycyjne, jak i nowoczesne, wszystkie promowane przez rząd chiński.
Wzory
W wushu istnieje kilka wzorów, które są praktykowane. Dzielą się one na trzy kategorie: bez broni, broń krótka i broń długa. Do bez broni należą Changquan, Nanquan i Taijiquan, do broni krótkiej Dao, Jian, Taijijian i Nandao, a do broni długiej Gun, Qiang i Nangun. Większość tych wzorów została utrwalona w 1958 roku.
Wzory te są wykonywane w obowiązkowych lub indywidualnych układach podczas zawodów. Obowiązkowe układy zostały opracowane dla zawodników i każdy musi wykonać ten sam układ. Układy indywidualne są tworzone przez zawodnika przy pomocy trenera. Dodatkowo do układów indywidualnych czasem wykonuje się także układy podwójne i grupowe. Układ podwójny, zwany duilian, to wzór, w którym odbywa się forma sparren, z bronią lub bez. Układ podwójny jest widowiskowy, a akcje są dobrze zsynchronizowane. Układ grupowy, znany jako jiti, jest jeszcze bardziej efektowny, gdy wielu zawodników wykonuje synchronicznie różne akcje. Często towarzyszy temu muzyka, aby lepiej zsynchronizować całość.
Inne układy
Większość układów w tym sporcie to nowe, nowoczesne kompilacje tradycyjnych układów. Mimo to układy wywodzące się z tradycyjnych stylów zawierają wiele nowych elementów. Obecnie ogólnie praktykowane są następujące układy:
- Baguazhang – Osiem Trygramów Dłoń
- Bajiquan – Pięść Ośmiu Skrajności
- Chaquan – Pięść Cha
- Chuojiao – Kłujące Stopy
- Ditangquan – Pięść Leżąca na Ziemi
- Fanziquan – Przewracająca Pięść
- Houquan – Pięść Małpy
- Huaquan – Pięść Hua
- Paochui – Działo Pięści
- Piguaquan – Pięść Siekierowo-Hakowa
- Shequan – Pięść Węża
- Tantui – Wiosenna Noga
- Tanglanghushi – Styl Modliszki i Tygrysa
- Tanglanquan – Pięść Modliszki
- Tongbeiquan – Pięść Przez Plecy
- Wing Chun (Yongchunquan) – Wieczna Wiosna
- Xingyiquan – Pięść Kształtu i Intencji
- Yingzhaoquan – Pięść Orlego Pazura
- Zuiquan – Pięść Pijanego
