Wushu, znane również jako nowoczesne wushu, to forma pokazowa wywodząca się z Kung Fu. Sport ten został rozwinięty w Chinach po 1949 roku w celu ożywienia tradycyjnej chińskiej sztuki walki. Dzięki powstaniu IWUF (International Wushu Federation) wushu stało się sportem międzynarodowym. Co 2 lata odbywają się mistrzostwa świata. Pierwsze mistrzostwa świata odbyły się w Pekinie i wygrał je Clark Zhang.
Nowoczesne wushu składa się z dwóch dyscyplin: taolu i sanda. Formy taolu przypominają gimnastykę i obejmują wzory oraz manewry, za które przyznawane są punkty. Formy składają się z podstawowych ruchów (kopnięć, uderzeń, balansowania, skoków, zamiatania i rzutów), które występują także w innych chińskich sztukach walki. Istnieją wzory, które muszą być wykonane w określonym czasie. Współcześni praktycy wushu coraz częściej ćwiczą techniki powietrzne, takie jak skoki o 540 i 720 stopni. Sanda, zwana także sanshou lub Lei Tai, to nowoczesna sztuka walki i metoda, która została pod wpływem tradycyjnego chińskiego boksu, chińskich metod zapasów takich jak Shuai Chiao oraz innych chińskich technik zapasów, jak Qin Na. Sanda przypomina kickboxing i Muay Thai, ale obejmuje znacznie więcej technik zapasów.
Historia Wushu
W 1958 chiński rząd założył All-China Wushu Association. Miała ona na celu wprowadzenie regulacji w treningu sztuk walki. Chińska państwowa komisja ds. kultury fizycznej i sportu przejęła inicjatywę w tworzeniu ustandaryzowanych form dla większości sztuk walki. W tym okresie wprowadzono narodowy system wushu, który obejmował m.in. standardowe formy, materiały szkoleniowe i stopnie dan. Wushu zostało wprowadzone zarówno na uniwersytetach, jak i w szkołach średnich. W 1979 roku powołano specjalną grupę działania mającą na celu promocję wushu. Obecnie w Chinach praktykowane są liczne style wushu, zarówno tradycyjne, jak i nowoczesne, wszystkie promowane przez rząd chiński.
Wzory
W wushu istnieje kilka wzorów, które są praktykowane. Dzielą się one na trzy kategorie: bez broni, broń krótka i broń długa. Do bez broni należą Changquan, Nanquan i Taijiquan, do broni krótkiej Dao, Jian, Taijijian i Nandao, a do broni długiej Gun, Qiang i Nangun. Większość tych wzorów została utrwalona w 1958 roku.
Wzory te wykonywane są w obowiązkowych lub indywidualnych rutynach podczas zawodów. Obowiązkowe rutyny to rutyny opracowane dla zawodników i każdy zawodnik musi wykonać tę samą rutynę. Rutyny indywidualne są tworzone przez zawodnika przy pomocy trenera. Dodatkowo do rutyn indywidualnych czasem wykonuje się także wzory podwójne i grupowe. Wzór podwójny, zwany duilian, to wzór, w którym odbywa się forma sparren, z bronią lub bez. Wzór podwójny jest widowiskowy, a akcje są ładnie zsynchronizowane. Wzór grupowy, znany jako jiti, jest jeszcze bardziej efektowny, gdzie wielu zawodników synchronicznie wykonuje różne akcje. Często towarzyszy temu muzyka, aby lepiej zsynchronizować całość.
Inne rutyny
Większość rutyn w tym sporcie to nowe, nowoczesne kompilacje tradycyjnych rutyn. Niemniej jednak rutyny wywodzące się z tradycyjnych stylów zawierają wiele nowych elementów. Obecnie ogólnie praktykowane są następujące rutyny:
- Baguazhang – Ośmioramienna Dłoń Trigramów
- Bajiquan – Pięść Ośmiu Skrajności / boks
- Chaquan – Pięść Cha / boks
- Chuojiao – Kłujące Stopy
- Ditangquan – Pięść Leżąca na Ziemi / boks
- Fanziquan – Przewracająca Pięść / boks
- Houquan – Pięść Małpy / boks
- Huaquan – Pięść Hua / boks
- Paochui – Działo Pięści
- Piguaquan – Pięść Siekierowo-Zaczepowa / boks
- Shequan – Pięść Węża / boks
- Tantui – Wiosenna Noga
- Tanglanghushi – Styl Modliszki i Tygrysa
- Tanglanquan – Pięść Modliszki / boks
- Tongbeiquan – Pięść Przez Plecy / boks
- Wing Chun (Yongchunquan) – Wieczna Wiosna
- Xingyiquan – Pięść Kształtu i Intencji / boks
- Yingzhaoquan – Pięść Orlego Pazura / boks
- Zuiquan – Pięść Pijanego / boks
