Tang Soo Do

Ontstaan in Korea

De moderne Tang Soo Do-geschiedenis begint in de periode rond de bevrijding van Korea in 1945. Koreaanse krijgskunstenaars die ervaring hadden met Okinawaanse karate, Japanse budo en Chinese krijgskunsten richtten nieuwe kwans op. In de eerste naoorlogse jaren gebruikten verschillende scholen namen als Tang Soo Do, Kong Soo Do, Tae Soo Do en Hwa Soo Do.

Hwang Kee en Moo Duk Kwan

Hwang Kee (1914-2002) is de centrale grondlegger van de Moo Duk Kwan-lijn. Op 9 november 1945 richtte hij in Seoul de Moo Duk Kwan op, meestal vertaald als ‘School van Martial Virtue’. Zijn achtergrond en bronnen worden verschillend beschreven: naast zelfstudie, observatie en militaire ervaring wordt zijn kennis verbonden met Chinese krijgskunst in Mantsjoerije en studie van karatepublicaties.

Hwang Kee onderwees eerst Hwa Soo Do en gebruikte later de naam Tang Soo Do. Hij ontwikkelde een curriculum met basiswerk, vormen, sparring, zelfverdediging en later ook eigen reeksen zoals Chil Sung en Yuk Ro. In zijn eigen traditie speelde bovendien de Koreaanse naam Soo Bahk Do een steeds grotere rol.

Invloeden en historische voorzichtigheid

Tang Soo Do wordt soms voorgesteld als een rechtstreeks voortzetting van oude Koreaanse kunsten zoals Taekkyeon en Subak. Die verwijzingen zijn belangrijk binnen de Koreaanse culturele identiteit, maar de moderne vorm is aantoonbaar ook sterk gevormd door Okinawaanse en Japanse karate en door Chinese krijgskunst. De precieze verhouding tussen deze bronnen blijft onderwerp van discussie.

De kwan-eenwording

In de jaren 1950 en 1960 probeerde de Zuid-Koreaanse overheid de kwans onder één nationale krijgskunst en organisatie te verenigen. De KTA en de latere Taekwondo-structuren groeiden uit deze beweging. Hwang Kee wilde de Moo Duk Kwan niet volledig laten opgaan in een systeem waarin hij geen leiding zou hebben en waarin hij de eigen Chinese en traditionele elementen onvoldoende herkend vond. Een groot deel van de Moo Duk Kwan werd wel opgenomen in de Taekwondo-ontwikkeling, maar de afzonderlijke Tang Soo Do-lijn bleef bestaan.

Van Tang Soo Do naar meerdere moderne lijnen

Chung Do Kwan

Won-kuk Lee richtte Chung Do Kwan op, een van de belangrijkste vroege Koreaanse kwans. De historische Chung Do Kwan was verbonden met karate-gebaseerde vormen zoals Pyungahn. Tegenwoordig functioneert Chung Do Kwan in Korea vooral als fraternale lijn binnen de Kukkiwon-Taekwondo-omgeving. Sommige scholen bewaren oudere vormen, andere gebruiken Kukkiwon-Poomsae, Chang Hon-Tul of een combinatie.

Moo Duk Kwan en Soo Bahk Do

Na de politieke en organisatorische splitsingen bleven Hwang Kee en veel van zijn leerlingen een zelfstandige Moo Duk Kwan-traditie ontwikkelen. Deze lijn werd internationaal vooral bekend als Soo Bahk Do Moo Duk Kwan. Hwang Hyun-chul, Hwang Kee’s zoon, zet de directe World Moo Duk Kwan-lijn voort. Tang Soo Do, Soo Bahk Do en Moo Duk Kwan worden in de praktijk soms door elkaar gebruikt, maar zijn niet in iedere organisatie synoniemen.

Hedendaagse organisaties

De World Tang Soo Do Association en de International Tang Soo Do Federation vertegenwoordigen systemen die zichzelf zien als voortzettingen van oudere Tang Soo Do-lijnen buiten de Taekwondo-eenwording. Andere organisaties zijn onder meer American Tang Soo Do, Mi Guk Kwan en Moo Yea Tang Soo Do. Iedere organisatie kan eigen vormen, graduaties, wedstrijdregels en organisatorische claims hebben.

American Tang Soo Do werd vanaf 1966 door Chuck Norris ontwikkeld vanuit Moo Duk Kwan-Tang Soo Do, aangevuld met judo en karate. Zijn latere Chun Kuk Do, tegenwoordig verbonden aan het Chuck Norris System, ontwikkelde zich tot een zelfstandige multidisciplinaire kunst met onder meer westerse bokselementen en Braziliaans jiujitsu.

Vrij sparren en wedstrijdregels

Tang Soo Do-vrij sparren lijkt in sommige formats op point karate en andere traditionele Okinawaanse, Japanse en Koreaanse wedstrijdvormen. Organisaties gebruiken bijvoorbeeld een driepuntenwedstrijd of een ronde van twee minuten. Hand- en beentechnieken kunnen gelijk worden gewaardeerd, terwijl sprong- en draaitechnieken soms extra punten opleveren.

Openhandtechnieken, behalve bepaalde handranden, en beenvegen zijn in veel formats beperkt of verboden. Een scorende techniek moet duidelijk, gecontroleerd en technisch overtuigend zijn, met voldoende houding, balans en kracht. Rapid-fire pump-kicks kunnen voorkomen, maar de beslissende laatste trap moet vanuit een stabiele positie worden uitgevoerd.

Tang Soo Do-sparring is doorgaans gecontroleerd contact. In sommige Dan-divisies is het contact gematigd op zowel lichaam als hoofd, terwijl andere evenementen lichter contact voorschrijven. Onnodig of respectloos blesseren hoort niet bij de traditie. Sparring is bedoeld om timing, kalmte, techniek en mentale voorbereiding te ontwikkelen.

De regels zijn niet overal gelijk. Controleer voor een wedstrijd altijd de voorschriften van de organiserende bond, inclusief doelgebieden, bescherming, score, contactniveau en toegestane technieken.

Chuck Norris en American Tang Soo Do

Chuck Norris is de bekendste wereldwijde ambassadeur van Tang Soo Do. Tijdens zijn diensttijd bij de Amerikaanse luchtmacht in Zuid-Korea maakte hij kennis met Jae Chul Shin en trainde hij intensief in Tang Soo Do. Zijn succes in Amerikaanse toernooien en zijn filmcarrière brachten de kunst bij een groot internationaal publiek onder de aandacht.

In 1966 ontwikkelde Norris American Tang Soo Do, waarin zijn Moo Duk Kwan-basis werd aangevuld met judo en traditionele karate. In 1973 richtte hij met Pat E. Johnson het National Tang Soo Do Congress op. Later ontwikkelde hij via de United Fighting Arts Federation en Chun Kuk Do een zelfstandige, multidisciplinaire richting.

Tang Soo Do bleef zijn fundamentele Koreaanse basis, maar het Chuck Norris System is niet hetzelfde als de oorspronkelijke Moo Duk Kwan- of Soo Bahk Do-lijn. Ook populaire media, waaronder The Karate Kid en Cobra Kai, gebruikten herkenbare Tang Soo Do-invloeden, maar de fictieve Cobra Kai is geen officiële Tang Soo Do-organisatie.

Biografische claims over exacte trainingsduur, graden, titels of latere levensgebeurtenissen moeten altijd met betrouwbare bronnen worden gecontroleerd. Filmroem en formele stijlbevoegdheid zijn niet hetzelfde.

Tang Soo Do in Korea vandaag

In Zuid-Korea staat Tang Soo Do naast de veel grotere Taekwondo-structuur. Scholen en organisaties kunnen de namen Tang Soo Do, Moo Duk Kwan of Soo Bahk Do gebruiken, afhankelijk van hun lijn. De actuele aanwezigheid, benamingen en omvang verschillen per regio en organisatie.

Een Koreaanse dojang kan nadruk leggen op traditionele waarden, hyung, zelfverdediging, trappen, handtechnieken, klemmen, worpen of wapentraining. Dat is geen universeel profiel van iedere Koreaanse school. Internationale beoefenaars reizen naar Korea voor seminars, clinics, historische bezoeken en training, maar zulke activiteiten bewijzen niet dat één organisatie de volledige Koreaanse traditie vertegenwoordigt.

Wie in Korea een school zoekt, kan zoeken op 당수도 (Tang Soo Do), 수박도 (Soo Bahk Do) en 무덕관 (Moo Duk Kwan). Controleer altijd de organisatorische lijn, het curriculum en de actuele leslocatie.

Een Tang Soo Do-school kiezen

Vraag eerst welke lijn of organisatie de dojang volgt: Moo Duk Kwan, Soo Bahk Do, World Tang Soo Do Association, International Tang Soo Do Federation, American Tang Soo Do of een andere federatie. De naam alleen vertelt niet welk curriculum wordt onderwezen.

• Vraag hoeveel aandacht er is voor hyung, Il Soo Sik, Ho Sin Sul, vrij sparren, Kyuk Pa en wapens.
• Controleer welke rang- en examenstructuur wordt gebruikt en welke organisatie de Dan-graad erkent.
• Vraag naar contactniveau, bescherming, veiligheidsregels en de omgang met beginners.
• Volg een proefles en let op techniek, respect, uitleg, groepscultuur en de manier waarop partners worden behandeld.
• Bekijk bij kinderen of volwassenen met een beperking welke concrete aanpassingen en deskundige begeleiding beschikbaar zijn.

Een goede Tang Soo Do-school hoeft niet de hardste of meest competitieve school te zijn. De juiste keuze sluit aan bij je doel: traditionele vormtraining, zelfverdediging, sparring, conditie, persoonlijke ontwikkeling of een combinatie daarvan.