Young Corbett II

Mistrz świata w wadze piórkowej

Corbett został zawodowym bokserem w 1896 roku i nie przegrał żadnej z pierwszych trzynastu walk; po tej serii miał na koncie dziewięć zwycięstw, trzy remisy i jedną walkę bez rozstrzygnięcia. W 1901 roku pokonał George’a Dixona w Denver, zdobywając zachodni tytuł mistrza wagi piórkowej.

W swojej następnej walce zmierzył się w Hartford z mistrzem świata w wadze piórkowej Terrym McGovernem. Corbett znokautował McGoverna w drugiej rundzie i przejął tytuł mistrza świata. Obronił tytuł cztery razy, w tym w rewanżu z McGovernem, którego również pokonał przez nokaut. Ponadto w tym okresie stoczył kilka walk, w których tytuł nie był stawką, między innymi z Youngiem Erne’em oraz dwukrotnie z Jimmym Briggsem, i wszystkie wygrał.

Do spotkania z brytyjskim mistrzem świata w wadze piórkowej Benem Jordanem nie doszło. Nie ma jasności co do tego, jak długo Corbett posiadał tytuł: miał trudności z limitem 126 funtów, a niektóre źródła podają, że w grudniu 1902 roku zrzekł się tytułu i przeszedł do wagi lekkiej, po czym Abe Attell ogłosił się mistrzem wagi piórkowej. Inne źródła wskazują, że Corbett bronił tytułu przy wadze przekraczającej 126 funtów, podczas gdy Attell bronił tytułu przy limicie 126 funtów.

Późniejsza kariera

Corbett nadal walczył. W dwóch kolejnych walkach w 1904 i 1905 roku zmierzył się z późniejszym mistrzem świata Battlingiem Nelsonem i obie przegrał przez techniczny nokaut. Następnie dwukrotnie walczył w Filadelfii ze swoim dawnym rywalem Youngiem Erne’em: pierwsza walka zakończyła się remisem, a drugą przegrał na punkty.

Ostatnie pięć lat jego kariery przyniosło zmienne wyniki. Aurelio Herrera znokautował go w 1906 roku, a Harlem Tommy Murphy pokonał go na punkty, jednak w 1907 roku Corbett ponownie wygrał na punkty z Youngiem Erne’em. Jego ostatnia zawodowa walka odbyła się w 1910 roku; aż do śmierci w 1927 roku nadal boksował w walkach pokazowych.

Śmierć

Corbett zmarł nagle w kwietniu 1927 roku: zasłabł przed State Theatre w Denver. Jego śmierć przypisywano chorobie serca; w tygodniu poprzedzającym zgon skarżył się znajomym na ból w klatce piersiowej.

Pozycja bokserska: praworęczna.

• Mistrz świata w wadze piórkowej (1901).

• Cztery obrony tytułu mistrza świata w wadze piórkowej, w tym zwycięstwo przez nokaut nad Terrym McGovernem w rewanżu.

• Mistrz Zachodu w wadze piórkowej (1901).

• Pośmiertnie wprowadzony do Ring Magazine Hall of Fame (1965).

• Pośmiertnie wprowadzony do International Boxing Hall of Fame (2010).

1896: zostaje zawodowym bokserem; pozostaje niepokonany w pierwszych trzynastu walkach (dziewięć zwycięstw, trzy remisy, jedna walka bez rozstrzygnięcia).

1901: pokonuje George’a Dixona w Denver i zdobywa tytuł mistrza wagi piórkowej Zachodu.

1901: nokautuje Terry’ego McGoverna w drugiej rundzie i zostaje mistrzem świata w wadze piórkowej.

1902: broni tytułu mistrza świata między innymi w walkach z Kidem Broadem i Joe Bernsteinem.

1904: traci tytuł mistrza świata na rzecz Jimmy’ego Britta.

1904-1905: dwukrotnie przegrywa z Battlingiem Nelsonem.

1907: ponownie pokonuje Younga Erne’a.

1910: stoczył ostatnią zawodową walkę; następnie do 1927 roku bierze udział w walkach pokazowych.

1965: pośmiertnie zostaje wprowadzony do Galerii Sław magazynu Ring.

2010: pośmiertnie zostaje wprowadzony do International Boxing Hall of Fame.

Corbett był jednym z czołowych bokserów wagi piórkowej na przełomie wieków: w swoich pierwszych trzynastu zawodowych walkach pozostał niepokonany, a w 1901 roku został mistrzem świata po zatrzymaniu Terry’ego McGoverna w drugiej rundzie.

Jego pośmiertne wprowadzenie do Ring Magazine Hall of Fame (1965) oraz International Boxing Hall of Fame (2010) podkreśla jego miejsce w historii boksu.