Kickboxing

Czym jest kickboxing?

Kickboxing to międzynarodowy sport walki full contact, w którym techniki bokserskie łączy się z kopnięciami. Zasady różnią się w zależności od kraju, organizacji, okresu i formatu zawodów. Niektóre przepisy dopuszczają kolana lub ograniczony klincz, podczas gdy inne formaty koncentrują się głównie na ciosach i kopnięciach z dystansu.

Sport ten ma kilka tradycji, w tym japoński kickboxing, amerykański Full Contact i zasady K-1. Muay Thai wywarł silny wpływ na rozwój techniczny różnych stylów kickboxingu. Niderlandy stały się ważnym ośrodkiem tego sportu, z charakterystyczną kulturą treningową i zawodnikami odnoszącymi międzynarodowe sukcesy.

Od japońskich dojo i tajskich stadionów po amerykańskie szkoły Full Contact, europejskie kluby oraz światowe organizacje promujące zawody: każdy region wykształcił własnych trenerzy, zasady, style i mistrzów.

Historia i pochodzenie

Współczesny kickboxing powstał ze spotkania karate, muay thai i boksu. W Japonii zawody rozgrywane na zasadach kickboxingu zyskały własną organizację i publiczność. W Stanach Zjednoczonych rozwinęła się ponadto tradycja Full Contact, oparta na innej odmianie karate i własnych zasadach rywalizacji.

Od lat siedemdziesiątych Niderlandy odgrywały ważną rolę w rozpowszechnianiu tego sportu. Za pośrednictwem Jana Plasa, Thoma Harincka i Johana Vosa oraz amsterdamskich klubów japońskie i tajskie wpływy przybrały niderlandzką formę, która stała się znana na całym świecie jako Dutch Style.

Od japońskich pionierów Tadashiego Sawamury i Kenjiego Kurosakiego, przez amerykański ruch Full Contact, po późniejsze pokolenia K-1 i GLORY: kickboxing rozwijał się dzięki wymianie technik, trenerów i kultur rywalizacji między krajami.

Przełomowe epoki i gale

Full Contact i WAKO w latach siedemdziesiątych

W Stanach Zjednoczonych w latach siedemdziesiątych rozwijała się kultura zawodów Full Contact, w której karatecy walczyli w ringu w pełnym kontakcie. Joe Lewis i Mike Anderson odegrali ważną rolę w tym rozwoju. W 1974 roku w Los Angeles odbyły się mistrzostwa świata Full Contact.

WAKO nabrało 1977 dalszego kształtu między innymi za sprawą Georga F. Brücknera i Mike’a Andersona. W listopadzie 1978 roku w Deutschlandhalle w Berlinie Zachodnim odbyły się pierwsze oficjalne mistrzostwa świata WAKO. Zawody Full Contact zgromadziły 110 uczestników z 18 krajów. W 1979 roku odbyły się drugie mistrzostwa świata w Tampie.

Okres K-1

Kazuyoshi Ishii opracował w ramach Seidokaikan formułę zawodów, w której zawodnicy z różnych środowisk spotykali się według wspólnych zasad. K-1 stało się międzynarodową platformą dla kickboxingu, a jego najbardziej rozpoznawalnym formatem były turnieje w wadze ciężkiej.

W dniu 30 kwietnia 1993 roku w Yoyogi National Gymnasium w Tokio odbył się pierwszy turniej K-1 Grand Prix. Ośmiu zawodników wagi ciężkiej rywalizowało jednego wieczoru o zwycięstwo w turnieju. Branko Cikatić wygrał finał z Masaakim Satake. Łokcie i długotrwałe klinczowanie były niedozwolone.

Okres GLORY

GLORY Sports International zostało założone w 2012 roku i przejęło europejską organizację It’s Showtime. Organizacja połączyła doświadczenie różnych zespołów zajmujących się organizacją zawodów i produkcją, a następnie stworzyła międzynarodowy cykl profesjonalnych gal kickboxingu.

Walki o tytuł i turnieje Grand Prix stały się charakterystycznymi elementami GLORY. Semmy Schilt został w 2012 roku pierwszym mistrzem GLORY w wadze ciężkiej po turnieju z udziałem szesnastu zawodników. Od 2014 roku Rico Verhoeven odgrywał kluczową rolę w historii tej kategorii. Organizacja rozwijała się, czerpiąc z międzynarodowego zainteresowania kickboxingiem, które wcześniej wzbudziło K-1.

Technika, obrona i kultura treningowa

Podstawy techniczne obejmują boks, kopnięcia, kolana, obronę i pracę nóg, a regulamin zawodów określa, które techniki są dozwolone. Ważne techniki bokserskie to jab, cross, sierpowy, podbródkowy, backfist i overhand.

. Kolana stanowią ważny element w niektórych japońskich zasadach oraz zasadach związanych z boksem tajskim. Proste kolano, latające kolano, kolano hakowe i kolano boczne są używane z różnych odległości. W innych formułach kolana, klincz, rzuty, podcięcia i łokcie są ograniczone lub zabronione.

Obrona obejmuje uniki, zejścia z opuszczeniem tułowia, bloki, parady i zasłony. Klincz to forma kontroli w stójce, która w niektórych zasadach odgrywa centralną rolę, a w innych jest szybko przerywana.

Holenderska kultura treningowa często kładzie nacisk na pracę na tarczach, kombinacje, low kicki, kondycję i powtarzanie. Rozwój techniczny i odpowiedzialny kontakt idą ze sobą w parze.

Kickboxing na całym świecie

Kickboxing rozwinął się dzięki międzynarodowej wymianie między Japonią, Tajlandią, Stanami Zjednoczonymi i Europą. Japonia stworzyła wczesny format kickboxingu i kulturę telewizyjną. Tajlandia wniosła techniczne i sportowe wpływy Muay Thai. Amerykańscy organizatorzy rozwijali Full Contact i pierwsze mistrzostwa świata. Europejskie kluby, z Holandią na czele, rozbudowały te wpływy w rozpoznawalną profesjonalną kulturę treningową.

Różne tradycje

• Japonia - kolebka nowoczesnego formatu kickboxingu, z Tatsuo Yamadą, Osamu Noguchim, Kenjim Kurosakim, Tadashim Sawamurą, a później K-1
• Tajlandia - tradycja Muay Thai z Lumpinee i Rajadamnern, kładąca nacisk na ciosy, kopnięcia, kolana, łokcie i walkę w klinczu
• Holandia - Mejiro, Chakuriki i Vos Gym, Dutch Style oraz pokolenia międzynarodowych mistrzów
• Stany Zjednoczone - Full Contact, pierwsze organizacje kickboxingu i pionierzy tacy jak Mike Anderson i Joe Lewis
• Europa i reszta świata - szwajcarscy, chorwaccy, francuscy, brytyjscy, brazylijscy, afrykańscy i azjatyccy zawodnicy, którzy dalej rozwijali ten sport na międzynarodowych arenach
• Dyscypliny hybrydowe - Lethwei, Sanda, Shootboxing, Draka i inne formaty z własnymi zasadami dotyczącymi rzutów, klinczu, łokci lub walki w parterze

Międzynarodowe organizacje promocyjne K-1, GLORY, ONE Championship, Enfusion, RISE i Rizin łączą te tradycje. Ich tytuły i zasady nie są identyczne, ale właśnie te różnice sprawiają, że światowa historia kickboxingu jest tak bogata.

Kickboxing w Holandii

Od lat siedemdziesiątych Holandia stała się jednym z najważniejszych ośrodków międzynarodowego kickboxingu. W Amsterdamie powstała wyjątkowa kultura treningowa, łącząca japońską technikę kickboxingu, muay thai, karate kyokushin i zachodni boks.

Mejiro Gym i Jan Plas

Po podróży do Tokio Jan Plas w 1975 w Amsterdamie Mejiro Gym założył. Nazwa nawiązywała do dzielnicy Tokio, w której Kenji Kurosaki miał swoje dojo. Gym rozpoczął działalność w obiekcie Boxing Gym Vermeulen, a w 1978 roku przeniósł się na Lauriergracht 86 w dzielnicy Jordaan.

To właśnie tam dalej doskonalono styl Mejiro: techniczny boks, kontrolowaną presję, kombinacje na korpus i mocne low kicki. Gym wychował takich mistrzów jak Rob Kaman, André Mannaart, Fred Royers i Remy Bonjasky. Mejiro Gym stał się jedną z najważniejszych kolebek holenderskiego kickboxingu.

Chakuriki Gym i Thom Harinck

W 1972 założył Thom Harinck w Amsterdamie Chakuriki Gym . Jego system łączył karate kyokushin, boks, judo, ju-jitsu i zapasy z japońskim kickboxingiem, muay thai i savate.

Chakuriki słynęło z fizycznej twardości, przygotowania kondycyjnego i niezłomności psychicznej. Rywalizacja z Mejiro nadała amsterdamskiemu kickboxingowi dodatkowej ostrości. W 1978 roku zespół Chakuriki udał się do Tajlandii, gdzie europejscy zawodnicy zmierzyli się z tradycją tajskich stadionów.

Ze szkoły Chakuriki wywodzili się między innymi Peter Aerts, Branko Cikatić, Badr Hari, Jérôme Le Banner, Hesdy Gerges i Perry Ubeda . Harinck był także zaangażowany w rozwój NKBB i MTBN.

Vos Gym i Johan Vos

Również Johan Vos należał do założycieli amsterdamskiej szkoły. Po tym, jak w latach siedemdziesiątych prowadził zajęcia w Mejiro, otworzył 1978 własną szkołę sportów walki: Vos Gym.

. Vos łączył kopnięcia i kolana muay thai z technicznym boksem oraz dyscypliną kyokushin. Jego zawodnicy pracowali w płynnych kombinacjach, które często kończyły się low kickiem. Ernesto Hoost, Lucia Rijker, Ivan Hippolyte i Mousid Akamrane należą do najbardziej znanych nazwisk wywodzących się z tej linii.

Pierwsza holenderska gala

W dniu 31 maja 1976 roku w hali Jaapa Edena w Amsterdamie odbyła się pierwsza oficjalna holenderska gala kickboxingu. Galę zorganizowali Thom Harinck i Jan Plas , a dziesięć walk obejrzało około 2000 widzów.

Wśród uczestników byli John de Ruiter, Jan Plas, Johan Vos, Robbie Schumann i Luciën Carbin. Harinck tego wieczoru nie wystąpił w ringu jako zawodnik, lecz pełnił funkcję sędziego. Gala wyznaczyła przejście od pojedynczych pokazów do widocznej holenderskiej kultury rywalizacji.

Zasady, formaty i punktacja

Kickboxing ma brak uniwersalnego regulaminu. Kategorie wagowe, liczba rund, długość przerw, rękawice, ochraniacze, dozwolone techniki i system sędziowania mogą różnić się w zależności od federacji, promotora, kraju i okresu.

• WKA i ISKA - zasady, które mogą różnić się w zależności od stylu lub wydarzenia, z odrębnymi postanowieniami dotyczącymi ochrony, kolan, łokci, klinczu i nokdaunów
• Muay Thai - zazwyczaj dopuszcza więcej pracy w klinczu, kolan, łokci oraz określonych rzutów lub podcięć
• K-1 - format kickbokserski obejmujący ciosy, kopnięcia i ograniczone użycie kolan, podczas gdy długotrwały klincz i łokcie są niedozwolone
• Sanda i Shootboxing - formaty, w których odpowiednio obalenia i rzuty lub poddania w stójce zajmują szczególne miejsce

Sędziowie zazwyczaj oceniają skuteczne trafienia, siłę uderzeń, inicjatywę, kontrolę i przebieg walki. Walka może zakończyć się na punkty, przez nokaut, techniczny nokaut, poddanie lub interwencję sędziego albo lekarza. Oficjalne zasady wydarzenia zawsze pozostają nadrzędne.

Techniki

Boks

Do jab wyprowadzany jest przednią ręką, a cross tylną ręką. Hookiem wyprowadza się okrężne uderzenie w głowę lub korpus, a uppercutem uderza się w górę, w kierunku podbródka. Backfisty, spinning backfisty, flying punches, overhandy, bolo punches i haymakery to warianty wymagające odpowiedniego wyczucia czasu, dystansu oraz znajomości obowiązującego regulaminu.

Kopnięcia i podcięcia

Do roundhouse, front kick, side kick, hook kick, crescent kick, axe kick i back kick można łączyć z wariantami wykonywanymi z obrotem lub wyskoku. Podcięcia nie są dozwolone w każdym formacie. Dlatego technikę należy zawsze dostosować do zasad danej walki.

Kolana i klincz

Straight knees, flying knees, hook knees i side knees występują przede wszystkim w formatach z wpływami muay thai lub japońskiego kickboxingu. Pozycje w klinczu takie jak collar tie, underhook, overhook czy body lock mogą zapewniać kontrolę, ale dozwolony czas ich trwania i techniki stosowane po nich znacznie się różnią.

Bezpieczny trening

Kickboxing można uprawiać poprzez pracę na worku, ćwiczenia z tarczami, ćwiczenia techniczne, trening kondycyjny i kontrolowany sparing. Nie każdy trening musi obejmować mocne uderzenia w głowę. Odpowiedzialny klub ustala zasady dotyczące intensywności, ochrony, wyboru partnera, regeneracji oraz przerwania treningu w razie dolegliwości.

Rękawice, bandaże bokserskie, ochraniacze piszczeli, ochraniacz na zęby i ochraniacz krocza to często używane środki ochronne. Kask bokserski może być elementem wyposażenia treningowego, ale nie sprawia, że kontakt staje się pozbawiony ryzyka i nie zastępuje właściwego nadzoru ani oceny medycznej.

Kickboxing w filmie i mediach

Sportowcy sportów walki dotarli także do międzynarodowej publiczności poza ringiem. W Million Dollar Baby zagrała Lucia Rijker rolę Billie „The Blue Bear” Osterman. Za kulisami pracowała jako trenerka boksu Hilary Swank.

Zgłębienie techniki, zasad i kultury

Wykonanie techniki zależy od dystansu, timingu i rytmu. To, jakie techniki są dozwolone, zależy od regulaminu zawodów. Kolana, klincz, łokcie, podcięcia i przytrzymywanie przeciwnika nie są dozwolone w takim samym zakresie wszędzie.

WKA, ISKA, Muay Thai, Sanda, Shootboxing, K-1 i GLORY mają różne zasady zawodów. Także kategorie wagowe, czas rund oraz dozwolone techniki różnią się w zależności od organizacji i okresu.