Muay Thai

Historia i pochodzenie

Historia Muay Thai obejmuje tajskie kroniki, tradycje królewskie, regionalne sztuki walki, relacje zagranicznych obserwatorów, folklor oraz współczesny rozwój uregulowanej dyscypliny sportowej. Źródła te nie mają jednakowej wartości dowodowej.

Wczesne tradycje i regionalne sztuki walki

Opowieści o Sukatanata, szkole Samo Khon i Fon jerng opisują szerokie szkolenie łączące techniki bez broni, posługiwanie się bronią, łucznictwo oraz obchodzenie się z końmi i słoniami. Takie opowieści mają znaczenie kulturowe, ale nie dowodzą, że współczesny sport już wtedy istniał dokładnie w tej samej formie.

Krabi-krabong, indyjskie, chińskie i inne południowo-wschodnioazjatyckie formy walki są często wymieniane jako wpływy lub punkty porównawczе. Muay Boran to zbiorcza nazwa starszych i regionalnych form. Zbyt dużym uproszczeniem byłoby stwierdzenie, że Muay Thai wywodzi się bezpośrednio z jednej sztuki walki.

Sukhothai i Ayutthaya

Według tajskich kronik Muay było używane w okresie Sukhothai, a później w Ayutthaya do szkolenia wojskowego, samoobrony, rozwoju fizycznego i kształcenia królewskiego. Mungrai Customary Law z 1296 roku jest często wymieniane jako wczesna pisemna wzmianka o tajskich sztukach walki.

W XV wieku, według źródeł historycznych, Muay zajęło miejsce w gwardii królewskiej Ayutthayi. Termin Tha Nai Lueak wiąże się z oddziałem chroniącym króla.

Kroniki, wojna i zagraniczni obserwatorzy

Podręcznik wojskowy Tamra Phichaisongkram jest w tajskiej tradycji wiązany z samoobroną i sztuką wojenną. Opowieści o królu Naresuanie opisują trening i sztukę walki, ale należy je odczytywać jako tradycję historyczną.

Francuski dyplomata Simon de la Loubère opisał w 1687 roku walki na pięści i łokcie w Syjamie. List z 1699 roku wspomina Muay, zapasy i krabi-krabong w kontekście przygotowania wojskowego.

Nai Khanom Tom i folklor

Według popularnej legendy Nai Khanom Tom po upadku Ayutthayi w 1767 roku pokonał kilku birmańskich wojowników. Opowieść ta jest szeroko celebrowana, ale brak współczesnej dokumentacji potwierdzającej jej znaną wersję. Dlatego najlepiej opisywać go jako ikonę kultury, a nie jako bezsprzecznie udokumentowanego rekordzistę.

17 marca upamiętnia się w Tajlandii jego historię, Dzień Muay Thai, festiwale Muay Thai oraz ceremonie Wai Khru. Od muay do współczesnego sportu

W XIX wieku król

Chulalongkorn, Rama V , wspierał zawody, królewskie ośrodki bokserskie i edukację. Na początku XX wieku wprowadzono stałe ringi, rundy na czas, sędziów, rękawice oraz bardziej ujednolicone zasady.Termin

był używany w dokumentach edukacyjnych, aby odróżnić tajską formę walki od boksu międzynarodowego. Starsze, przednowoczesne systemy zostały później często ujęte pod wspólną nazwą Muay Boran. Muay Thai werd in onderwijsdocumenten gebruikt om de Thaise vechtvorm te onderscheiden van internationaal boksen. De oudere premoderne systemen werden later vaak samengevat onder de naam Muay Boran.

Ważne epoki i zmiany

XIX wiek: wsparcie królewskie i edukacja

Za panowania Ramy V Muay rozwinęło się w zorganizowaną formę sportu, treningu, rekreacji i samoobrony. Zawody krajowe, królewskie ośrodki bokserskie i edukacja sprawiły, że sport stał się bardziej widoczny.

Początek XX wieku: ring i przepisy

Od lat 1910. i 1920. stałe ringi, rundy na czas, sędziowie i nowoczesne rękawice zyskiwały coraz większe znaczenie. Tradycyjne wiązanie linami, khat chueak, było stopniowo zastępowane na oficjalnych zawodach.

Stadiony i kultura zawodowa

Stadion Rajadamnern został otwarty w 1945 , a Lumpinee Boxing Stadium w 1956. Oba stadiony stały się ważnymi miejscami rozgrywania mistrzostw, pracy trenerów, zakładów bukmacherskich i prezentowania stylów walki.

Rozprzestrzenianie się na świecie

Tajscy wojskowi, migranci, trenerzy i zawodnicy przywieźli ten sport do Europy, Japonii, Ameryki Północnej i innych regionów. Holenderskie i japońskie organizacje pomogły spopularyzować Muay Thai i pokrewne formaty wśród nowej publiczności.

Federacje i międzynarodowe uznanie

IFMA została utworzona w latach 90. jako międzynarodowa federacja amatorska. World Muaythai Council został założony w 1995 . IFMA uzyskała w 2021 pełne uznanie MKOl, co nie oznacza, że Muay Thai automatycznie stało się stałą dyscypliną każdych igrzysk olimpijskich.

Techniki: ciosy i łokcie

Techniki formalne tradycyjnie dzieli się na mae mai, czyli techniki główne, oraz luk mai, czyli techniki uzupełniające.

Muay mat: ciosy

Muay mat obejmuje jab, cios prosty, cross, hook, podbródkowy, overhand, backfist i cios obrotowy. Pozycja i garda uwzględniają kopnięcia, kolana, łokcie i walkę w klinczu.

Sok: łokcie

Sok odnosi się do poziomych, diagonalnych, wznoszących, opadających, przednich, obrotowych i wyskakujących ciosów łokciem. Są szczególnie istotne z bliskiej odległości i mogą powodować poważne rany cięte lub inne obrażenia Dlatego w wielu formułach kickboxingu łokcie są ograniczone lub zabronione.

Techniki: kopnięcia, kolana i teep

Te: kopnięcia

Kopnięcie okrężne jest napędzane głównie przez rotację bioder i tułowia Piszczelami wykonuje się low kicki, kopnięcia na korpus i kopnięcia na głowę. Bezpieczny trening piszczeli należy przeprowadzać stopniowo na tarczach i odpowiednim worku bokserskim.

Ti khao: kolana

Kolana można wykorzystywać prosto, po skosie, z ugięciem, poziomo, z wyskoku lub z dostawieniem kroku. Kolano proste jest często używane w klinczu .

Thip: teep

Thip, często tłumaczone jako teep lub pchnięcie stopą, służy do utrzymywania dystansu, zakłócania rytmu i wytrącania z równowagi.

Kontrola w klinczu i obrona

Chap kho: kontrola w pozycji stojącej

W klinczu Muay Thai obaj zawodnicy wpływają na postawę, ułożenie ramion i równowagę przeciwnika. Front clinch, arm clinch, side clinch i low clinch to różne sposoby uzyskiwania kontroli.

Obrona w praktyce

Wall of defence łączy gardę, barki, ramiona i nogi. Obrona obejmuje blokowanie, parowanie, unikanie, schodzenie z linii ciosu, zakłócanie działań przeciwnika i przewidywanie jego ruchów.

Timing i precyzja są ważniejsze niż duże ruchy. Zaawansowanych kontrataków należy uczyć się pod okiem trenera.

Muay Thai i kickboxing: jaka jest różnica?

Najważniejsza różnica tkwi w regulaminie oraz w sposobie łączenia technik. Kickboxing to szerokie określenie obejmujące formaty takie jak K-1, low-kick i full-contact.

W tradycyjnym Muay Thai kolana, łokcie, walka w klinczu i określone podcięcia są częścią systemu. W kickboxingu łokcie są często zabronione, a klinczowanie, chwytanie, kolana i podcięcia są ograniczane zależnie od formatu.

Dzieci i bezpieczeństwo

Trening młodzieży, sparingi i zawody należy ściśle rozróżniać. Limity wiekowe, kontakt z głową, ochraniacze i dozwolone techniki różnią się w zależności od kraju i organizacji. Badania dotyczące młodych zawodników wzbudziły obawy związane z kontaktem z głową, urazami mózgu i rozwojem.

Kontuzje, regeneracja i integralność

Do częstych kontuzji należą stłuczenia, rany cięte, skręcenia, naciągnięcia i złamania. Rozgrzewka, ochrona, regeneracja, higiena i szybka ocena medyczna ograniczają ryzyko, ale nie eliminują ryzyka związanego z kontaktem.