Powstanie i dyskusja historyczna
Powojenny rozwój Hapkido wiąże się przede wszystkim z Choi Yong-sool, który po powrocie z Japonii około 1945 roku zaczął nauczać w Korei. Dokładny charakter, czas trwania i zakres jego japońskiego szkolenia pozostają przedmiotem trwającej dyskusji.
Wiele źródeł dotyczących Hapkido łączy nauczanie Choi z Daitō-ryū Aiki-jūjutsu. Własne wypowiedzi Choi, późniejsze przekazy ustne, świadectwa ze środowisk Aikido oraz dokumenty z archiwów Daitō-ryū są różnie interpretowane. Dlatego nie przedstawia się jako ustalonego faktu, że przez trzydzieści lat formalnie studiował pod kierunkiem Takedy Sōkaku.
Wcześni uczniowie i rozwój
Wczesne postacie, takie jak Seo Bok-seob, Ji Han-jae, Kim Moo-hong, Kim Jung-soo i Myung Jae-nam , przyczyniły się do rozpowszechnienia, usystematyzowania i poszerzenia różnych linii Hapkido. Ich role i roszczenia do dziedziczenia przekazu nie są tak samo opisywane przez wszystkie organizacje.
Koreańskie sztuki walki obejmujące kopnięcia i uderzenia, judo, Tang Soo Do, Kong Soo Do, Taekkyon i inne źródła są w różnych opracowaniach historycznych wymieniane jako wpływy. Dokładny wkład każdej sztuki różni się w zależności od linii przekazu i nie można go wywnioskować z każdej zgodności technicznej.
Hapkido i Aikido
Hapkido i Aikido są często opisywane jako spokrewnione nowoczesne sztuki ze względu na ich możliwy związek z Daitō-ryū, jednak rozwijały się niezależnie. Szkoły Hapkido zazwyczaj kładą większy nacisk na kopnięcia, uderzenia, broń i scenariusze samoobrony; równowaga między ruchami miękkimi, twardymi, okrężnymi i liniowymi różni się w zależności od szkoły.
