Hapkido

Hapkido to koreańska sztuka walki, która łączy płynne dźwignie na stawy, rzuty i techniki przekierowywania siły wywodzące się z japońskich sztuk aiki z potężnymi kopnięciami i uderzeniami zakorzenionymi w koreańskich tradycjach walki. Założył ją Choi Yong-sool po powrocie z Japonii po II wojnie światowej. Nazwa hapkido oznacza „drogę skoordynowanej siły” i odzwierciedla jego podstawową zasadę wykorzystywania ruchu okrężnego oraz ki (energii wewnętrznej) do kontrolowania i przekierowywania siły przeciwnika. To jeden z najbardziej kompleksowych koreańskich systemów samoobrony; jest nauczany w koreańskim wojsku i organach ścigania, a także praktykowany przez cywilów na całym świecie.

Początki – Daito-ryu spotyka koreańskie sztuki walki

Choi Yong-sool spędził w Japonii około 30 lat — od dzieciństwa do końca II wojny światowej — trenując Daito-ryu Aiki-jujutsu pod okiem Sokaku Takedy. Daito-ryu to ta sama sztuka źródłowa, z której Morihei Ueshiba czerpał, tworząc aikido, co czyni hapkido i aikido sztukami walki będącymi kuzynami i mającymi wspólnego przodka. Gdy Choi wrócił do Korei w 1945 roku, zaczął nauczać swojej sztuki w Daegu, początkowo nazywając ją Yawara lub Daedon.

Koreańscy uczniowie — przede wszystkim Ji Han-jae, który później znacząco rozwinął i spopularyzował hapkido — rozszerzyli system, integrując tradycyjne koreańskie techniki kopnięć i wprowadzając potężne wysokie kopnięcia, które odróżniają hapkido od jego japońskich krewniaków. Przypisuje się Ji Han-jae dodanie arsenału ciosów i kopnięć, dzięki któremu hapkido stało się kompletnym systemem walki w stójce, a nie wyłącznie sztuką chwytów.

Hapkido a aikido — najważniejsze różnice

Choć hapkido i aikido mają wspólne korzenie w Daito-ryu, rozwinęły się w zupełnie różnych kierunkach. Aikido kładzie nacisk na płynną harmonię, kołowe przekierowywanie siły i zazwyczaj unika bezpośrednich ciosów. Hapkido jest bardziej bezpośrednie w walce — obejmuje potężne kopnięcia, w tym wysokie i z wyskoku, a także ciosy pięściami, łokciami i kolanami, obok szerokiego arsenału dźwigni na stawy i rzutów. Hapkido kładzie również większy nacisk zarówno na techniki linearne, jak i kołowe, oraz ma wyraźniejsze ukierunkowanie na samoobronę.

Hapkido jest praktykowane przez Dowództwo Wojny Specjalnej armii Korei Południowej i zostało przyjęte przez formacje policyjne w Korei Południowej oraz na całym świecie jako praktyczny system walki w bliskim kontakcie. To dziedzictwo operacyjne kształtuje jego bardziej agresywny i skuteczny bojowo charakter.

Trening Hapkido

Trening Hapkido obejmuje trzy główne obszary: techniki kopnięć (w tym kopnięcia okrężne, proste i z wyskoku na wszystkich wysokościach), dźwignie na stawy (dźwignie na nadgarstek, ramię, bark i palce wykonywane w pozycji stojącej oraz w parterze) oraz techniki rzutów i obaleń (wywodzące się z Daito-ryu i uzupełnione tradycjami koreańskich zapasów).

Trzy podstawowe zasady Hapkido — Hwa (harmonia/brak oporu), Won (ruch okrężny) i Yu (płynąca woda) — kierują stosowaniem wszystkich technik. Ćwiczący uczą się ustępować sile, zamiast przeciwstawiać się jej bezpośrednio, przekierowywać ją za pomocą ruchu okrężnego oraz płynnie przechodzić między technikami bez zatrzymywania się.

System stopni obejmuje kolory od białego przez żółty, zielony, niebieski i czerwony po czarny (ze stopniami dan). Awans wymaga wykazania się biegłością techniczną w całym programie nauczania na każdym poziomie.

Przewodnik po sprzęcie do Hapkido

Strój do Hapkido (dobok): Podobny do stroju do Taekwondo lub Karate — lekka bawełniana kurtka i spodnie, zazwyczaj białe. Kolor pasa wskazuje stopień.

Ochraniacz szczęki i suspensorium: Niezbędne podczas sparringu obejmującego kopnięcia i uderzenia w pełnym kontakcie.

Sprzęt do sparringu: Do treningu kontaktowego — rękawice, ochraniacze piszczeli, ochraniacze stóp i kask. Sparring w Hapkido może odbywać się w pełnym kontakcie, zależnie od szkoły i poziomu.

Tradycyjna broń: Laska (jang bong), krótki kij (dan bong) i nóż (kal) to standardowa broń używana w Hapkido zarówno do ataku, jak i obrony.