Wczesna historia
Chińskie sztuki walki rozwinęły się w odpowiedzi na różne potrzeby: samoobronę, polowanie, szkolenie wojskowe, ćwiczenia fizyczne i rywalizację. Starożytne źródła opisują zapasy, trening posługiwania się bronią i walkę wręcz, jednak dokładnego pochodzenia wielu współczesnych stylów nie da się ustalić.
Legendy czasami łączą chińskie sztuki walki z Żółtym Cesarzem, Bodhidharmą lub klasztorem Shaolin. Takie opowieści są ważne dla kultury i tożsamości niektórych szkół, ale nie stanowią automatycznie dowodu historycznego. Udokumentowane źródła dotyczące metod, zawodów i form treningu stają się wyraźniejsze przede wszystkim w późniejszych okresach historycznych.
Shaolin i kształtowanie się tradycji
Klasztor Shaolin na Songshan w Henanie został założony pod koniec V wieku. Późniejsze źródła historyczne opisują mnichów, trening posługiwania się kijem oraz rolę klasztoru w konfliktach zbrojnych. Popularne wyobrażenie, że Bodhidharma wynalazł całe Shaolin Kung Fu, powstało znacznie później i należy je traktować jako legendę.
Od XVI i XVII wieku zachowało się więcej źródeł opisujących mnichów Shaolin i ich trening posługiwania się bronią. Kij stał się ważnym symbolem i praktyczną umiejętnością. Źródła te nie dowodzą jednak, że istniał jeden niezmienny styl Shaolin, z którego wywodzą się wszystkie współczesne systemy.
Filozofia i społeczeństwo
Na chińskie sztuki walki wpływały idee taoistyczne, konfucjańskie i buddyjskie, a także strategia wojskowa oraz praktyki związane ze zdrowiem. Pojęcia takie jak równowaga, dyscyplina, wyczucie czasu, rozluźnienie i samokontrola nabrały w różnych szkołach odmiennych znaczeń.
W okresie republikańskim chińskie sztuki walki stały się dostępniejsze dla szerszej publiczności. Organizacje, podręczniki, zespoły pokazowe i Centralna Akademia Guoshu przyczyniły się do ich standaryzacji i upowszechnienia. Po 1949 roku chińskie władze rozwijały także nowoczesne wushu jako regulowany sport ze standaryzowanymi formami i konkurencjami.
