Od Marsylii i Paryża do francuskiego boksu
Korzenie Savate sięgają Francji od XVII do XIX wieku. W porcie w Marsylii marynarze rozwinęli styl walki oparty na kopnięciach, który później powiązano z nazwą chausson, pochodzącą od lekkiego obuwia noszonego na pokładzie. W Paryżu powstała natomiast twardsza forma walki ulicznej, w której ważną rolę odgrywały ciężkie buty, niskie kopnięcia i techniki otwartą dłonią.
Tych historycznych opowieści nie należy mylić z jednym oficjalnym momentem powstania. Savate wywodzi się z różnych francuskich tradycji i dopiero później zostało ustandaryzowane jako sport. Nazwa odnosi się do starego buta lub trzewika, co odpowiada historycznemu znaczeniu obuwia w tej dyscyplinie.
Casseux i Lecour
Michel Casseux odegrał ważną rolę w przeniesieniu chausson i Savate do bardziej uregulowanego środowiska treningowego. W 1825 roku otworzył w Paryżu szkołę, w której nauczano technik i ograniczano niebezpieczne praktyki walki ulicznej.
Charles Lecour połączył następnie angielskie techniki bokserskie z francuską tradycją kopnięć. Dzięki połączeniu ciosów, kopnięć, rękawic ochronnych i bardziej przejrzystego systemu treningowego powstała podstawa współczesnego boxe française. Linia Charlemonta przyczyniła się później do dalszego rozpowszechnienia, kodyfikacji i profesjonalizacji tego sportu.
Od walki ulicznej do zorganizowanego sportu
Współczesna odmiana sportowa wykluczyła techniki, które mogły występować w walce ulicznej lub sytuacji samoobrony, takie jak uderzenia głową, ataki na oczy, dźwignie i niekontrolowane rzuty. Dzięki temu Savate stało się odpowiednie do treningu, rywalizacji i funkcjonowania w ramach międzynarodowej federacji.
Savate było obecne w 1924 roku w Paryżu jako dyscyplina pokazowa podczas igrzysk olimpijskich. W XX i XXI wieku sport rozwijał się dalej dzięki federacjom krajowym, mistrzostwom Europy, mistrzostwom świata i federacji międzynarodowej.