Boks w Irlandii

Irlandzka Federacja Bokserska została założona w 1911 roku. Przez prawie trzydzieści lat związek przenosił się z sali do sali, aż zbudowano National Stadium. Dzięki temu jest jedyną amatorską organizacją bokserską na świecie posiadającą własny stadion. 1939 Stadion powstał w dużej mierze dzięki pracy wolontariuszy. Architekci Jones i Kelly bezpłatnie zaoferowali swoje usługi, a kibice i działacze organizowali pokazy i zbiórki, aby zgromadzić potrzebne około 12 000 funtów. W marcu 1939 roku odbyły się tam National Senior Championships, a miesiąc później mistrzostwa Europy seniorów, na których złote medale zdobyli

Jimmy Ingle i Paddy Dowdall, a brązowy Charlie Evenden. Stadion był gospodarzem zarówno ostatnich mistrzostw Europy przed II wojną światową w 1939 roku, jak i pierwszych po niej w 1947 roku. W 1924 roku Irlandia po raz pierwszy wzięła udział w igrzyskach olimpijskich jako niepodległe państwo - w Paryżu, a następnie w Amsterdamie w 1928 roku i Los Angeles w 1932 roku. Pierwszy olimpijski medal w boksie zdobyto w 1952 roku w Helsinkach, gdy

John McNally wywalczył srebro. W 1956 roku w Melbourne zdobyto cztery medale: srebro dla Freda Tiedta oraz brąz dla Tony'ego Byrne'a, Freda Gilroya i Johna Caldwella. W 1992 roku w Barcelonie

Michael Carruth został pierwszym irlandzkim mistrzem olimpijskim w boksie, a Wayne McCullough zdobył srebrny medal. Od 2003 roku Irish Sports Council finansowała jednostkę High Performance, która stała u podstaw późniejszych sukcesów. Londyn 2012 był najlepszym turniejem w historii - zdobyto cztery medale, w tym olimpijskie złoto dla Katie Taylor Katie Taylor.

Federacja organizuje mistrzostwa kraju i coroczny kalendarz zawodów, wybiera i wspiera reprezentację Team Ireland oraz kieruje jednostką High Performance.

Ponadto Boxing Ireland prowadzi oficjalne szkolenia dla trenerów oraz sędziów ringowych i punktowych, program antydopingowy iBoxClean, a także programy sportu powszechnego, takie jak Start Box, Boxing 4 All oraz Women in Sport. Kluby mogą skorzystać ze wsparcia w zakresie ochrony uczestników, dotacji i pomocy, a osoby szukające klubu w pobliżu mogą skorzystać z wyszukiwarki klubów.

Boxing Ireland jest pełnoprawnym członkiem van World Boxing, w ramach regionu europejskiego, przy czym członkostwo wyraźnie obejmuje całą wyspę Irlandię, w tym Irlandię Północną. Związek jest również pełnoprawnym członkiem European Boxing, kontynentalnej federacji World Boxing.

W Irlandii związek współpracuje z czterema radami prowincjonalnymi: Connacht, Leinster, Munster i Ulster, z których każda ma własnego prezydenta wybieranego bezpośrednio przez zrzeszone kluby. Poniżej znajdują się rady hrabstw, między innymi Antrim, Cork, Derry, Donegal, Dublin, Galway, Kerry, Limerick, Mayo, Tyrone i Wexford, a następnie same kluby.

Boks jest najbardziej utytułowaną irlandzką dyscypliną olimpijską. Podczas igrzysk w Pekinie w 2008 roku i w Londynie w 2012 roku siedem z ośmiu irlandzkich medali we wszystkich dyscyplinach wywalczono w ringu bokserskim.

National Stadium, zbudowany dzięki pracy wolontariuszy i będący jedynym na świecie stadionem specjalnie przeznaczonym do boksu amatorskiego, uchodzi za bijące serce tej tradycji. Wokół tego stadionu i setek klubów rozwinęła się dyscyplina, która według samego związku opiera się przede wszystkim na kształtowaniu charakteru, dyscyplinie i szacunku w lokalnych społecznościach.

Nazwiska takie jak Michael Carruth, Wayne McCullough, Paddy Barnes, Michael Conlan i dwukrotna mistrzyni olimpijska Kellie Harrington sprawiły, że irlandzki boks stał się znany na arenie międzynarodowej.