Hiszpańska Królewska Federacja Bokserska

Boks dotarł do Hiszpanii około 1875-1876 roku, przez Barcelonę. Dopiero od 1910 roku sport ten był w pewnym stopniu zorganizowany, pod kierownictwem Ramóna Larruya i grupy entuzjastów. W 1913 roku El Club Pugilista w Barcelonie próbował zorganizować pierwsze mistrzostwa Hiszpanii, lecz przerwano je z powodu dużych różnic między uczestnikami i protestów publiczności.

W 1920 roku założono Federación Española de Deportes de Defensa Personal , która obejmowała szermierkę, zapasy w stylu grecko-rzymskim i boks, a jej prezesem został Ramón Larruy. Rosnąca liczba samozwańczych mistrzów Hiszpanii sprawiła, że potrzebny stał się prawdziwy organ zarządzający.

W dniu 30 sierpnia 1922 roku barcelońskie kluby zebrały się w siedzibie Barcelona Boxing Club przy ulicy Conde de Asalto 58. Tam założono Federación Española de Boxeo, której prezesem został Lorenzo Antonio Ramonet , a sekretarzem Ramón Larruy. Pierwsze zebranie odbyło się 8 września. Gdy 21 maja 1923 roku w Madrycie rozegrano walkę o tytuł wagi muszej, federacja zyskała prawdziwie ogólnokrajowy charakter.

Ramonet świadomie rozwijał boks amatorski: nikt nie mógł zostać zawodowym bokserem bez wcześniejszego startu jako amator. Pod koniec maja 1924 roku w Barcelonie odbyły się pierwsze mistrzostwa Hiszpanii amatorów, a w tym samym roku Hiszpania zadebiutowała na igrzyskach olimpijskich w Paryżu i przystąpiła do międzynarodowej federacji boksu amatorskiego, poprzedniczki AIBA. 30 października 1925 roku Antonio Ruiz został w Madrycie pierwszym hiszpańskim mistrzem Europy, a w czerwcu 1935 roku Baltasar Sangchili w Walencji pokonał Panamczyka Ala Browna i został pierwszym hiszpańskim mistrzem świata.

Hiszpańska wojna domowa wstrzymała rozwój boksu. Po odbudowie pierwszy wielki sukces amatorski przyszedł w 1947 roku, gdy Luis Martínez Zapata zdobył w Dublinie tytuł mistrza Europy w wadze muszej. W 1948 roku Hiszpania powróciła na igrzyska olimpijskie w Londynie. Od 1968 roku nastąpił drugi okres rozkwitu, a sukcesy sportowe trwały do początku lat osiemdziesiątych.

FEB organizuje mistrzostwa Hiszpanii w kategoriach Elite, Joven i Junior, a także turnieje takie jak Abierto Nacional de Clubes, Liga4Boxing, Copa Iberdrola / Presidente, międzynarodowy Boxam-turniej oraz Memorial Dacal.

Oprócz sportu wyczynowego związek prowadzi boks szkolny z własnymi stopniami i obozami letnimi, programy boksu inkluzywnego i adaptowanego z własnym hiszpańskim komitetem, a także oficjalne szkolenia i regulaminy dla trenerów, sędziów ringowych i sędziów punktowych. Boks zawodowy podlega własnemu komitetowi C.B.P.E.

Związek wydaje licencje amatorskie i zawodowe, powołuje reprezentację narodową oraz publikuje dokumenty dotyczące zawodów, protokoły i publicznie dostępny kalendarz zawodów.

RFEB jest pełnoprawnym członkiem zrzeszonym w World Boxing, międzynarodowej federacji bokserskiej, i w jej strukturze należy do regionu Europy. Federacja jest również pełnoprawnym członkiem European Boxing, kontynentalnej federacji World Boxing założonej w 2023 roku, działającej z siedzibą w Czechach. Już w 1924 roku Hiszpania przystąpiła do ówczesnej międzynarodowej federacji boksu amatorskiego, poprzedniczki AIBA.

Federacja zrzesza piętnaście federacji regionalnych: Andaluzję, Aragonię, Asturię, Baleary, Wyspy Kanaryjskie, Kantabrię, Kastylię i León, Katalonię, Estremadurę, Galicję, Madryt, Murcję, La Rioję, Wspólnotę Walencką i Kraj Basków.

Ponadto federacja działa za pośrednictwem czterech własnych delegatur w Nawarrze, Kastylii-La Manchy, Melilli i Ceucie. Kluby przystępują do federacji za pośrednictwem swojej federacji regionalnej i mogą uzyskać w federacji homologację.

Pod względem administracyjnym RFEB działa poprzez Walne Zgromadzenie, Comisión Delegada, Zarząd oraz stałe komitety.

Wraz z utworzeniem w 1922 roku Hiszpania po raz pierwszy zyskała instytucję, która mogła uznawać mistrzów i tytuły. Dopiero od tego momentu można słusznie mówić o mistrzostwach Hiszpanii, co położyło kres wysypowi samozwańczych posiadaczy tytułów.

Decyzja o obowiązkowym wykorzystaniu boksu amatorskiego jako podstawy położyła fundament pod hiszpański udział w igrzyskach olimpijskich, począwszy od Paryża w 1924 roku, oraz pod całe pokolenia mistrzów Europy i świata - od Antonia Ruiza i Baltasara Sangchilego po późniejsze postacie, takie jak Luis Romero, Fred Galiana i Pedro Carrasco.

Dziś FEB jest punktem kontaktowym dla wszystkich, którzy w Hiszpanii boksują w ramach rywalizacji sportowej - od boksu szkolnego i boksu adaptowanego po reprezentację narodową i zawodowy obieg.