Hwarang-do

Hwarang-do

  • Kompleksowa koreańska sztuka walki wywodząca się z kodeksu wojowników starożytnych Hwarangów — elitarnych młodych wojowników królestwa Silla. Jeden z najbardziej kompletnych tradycyjnych koreańskich systemów, obejmujący uderzenia, dźwignie, broń i trening wewnętrzny.

Stats

Pochodzenie
Korea Południowa
Założona
1960
Organizacja
Światowe Stowarzyszenie Hwarang-do

Hwarang-do to jeden z najbardziej wszechstronnych koreańskich systemów sztuk walki na świecie — kompletny program szkoleniowy obejmujący ponad 4000 technik z zakresu uderzeń, kopnięć, dźwigni na stawy, rzutów, walki w parterze, posługiwania się bronią oraz sztuk uzdrawiania. Założony przez Najwyższego Wielkiego Mistrza Joo Banga Lee, Hwarang-do wywodzi się od hwarangów — elitarnego korpusu młodych wojowników starożytnego królestwa Silla (57 r. p.n.e. – 935 r. n.e.), szkolonych zarówno w sztukach walki, jak i w rozwoju kultury, którzy stanowili moralny i militarny fundament koreańskiego społeczeństwa. Współczesne Hwarang-do zachowuje tę podwójną tradycję doskonałości w sztukach walki i rozwoju etycznego, dzięki czemu pozostaje jedną z najgłębszych i najbardziej zakorzenionych historycznie koreańskich sztuk walki dostępnych współczesnym adeptom.

Historia

Starożytni wojownicy Hwarang z Silli

Pierwsi Hwarangowie (Kwitnąca Młodzież) stanowili elitarny korpus młodych arystokratów płci męskiej w królestwie Silla — jednym z Trzech Królestw starożytnej Korei — szkolonych w sztukach walki, etyce konfucjańskiej, buddyzmie i sztuce w ramach zintegrowanej edukacji. Kodeks Hwarang (Hwarang-do — „droga Hwarangów”) obejmował pięć zasad: lojalność wobec króla, synowskie oddanie, godność zaufania wśród przyjaciół, brak odwrotu w bitwie oraz rozważne zabijanie. Wojownicy ci odegrali decydującą rolę w zjednoczeniu Półwyspu Koreańskiego przez Sillę w 668 roku n.e.

Gdy królestwo Silla upadło, tradycja Hwarangów była kultywowana w buddyjskich klasztorach — szczególnie za pośrednictwem tradycji mnichów-wojowników, którzy zachowali wiedzę o sztukach walki przez kolejne dynastie Korei. To właśnie dzięki temu klasztornemu przekazowi Joo Bang Lee i jego brat Joo Sang Lee poznali tę sztukę od buddyjskiego mnicha Suahma Dosy w świątyni Suk Wang Sa na terenie dzisiejszej Korei Północnej.

Zakres programu Hwarang-do

Twierdzenie, że Hwarang-do obejmuje ponad 4000 technik, nie jest marketingową przesadą, lecz odzwierciedla niezwykle obszerny program, którego formalne udokumentowanie zajęło dziesięciolecia. System dzieli się na dyscypliny wewnętrzne (nae gong — kultywowanie energii wewnętrznej), zewnętrzne (wae gong — techniki fizyczne) i mentalne (sim gong — trening umysłu). Sam program zewnętrzny obejmuje: Moo Gi Gong (108 tradycyjnych koreańskich broni), Nae Gong (metody oddechowe i energetyczne), Bi Gong Sul (techniki powietrzne), Soo Gi (uderzenia rękami), Jok Gi (techniki nożne), Yu Sool (manipulowanie stawami i rzuty), Nang Bub (padanie i powrót do pozycji) oraz Sib Pal Ki (18 kategorii broni klasycznej).

Trening

Trening Hwarang-do

Trening Hwarang-do jest zorganizowany wokół formalnego systemu pasów i szarf, a rozległy program nauczania jest realizowany stopniowo przez wiele lat nauki. Początkujący koncentrują się na podstawowych ciosach, kopnięciach i prostych dźwigniach na stawy; uczniowie średniozaawansowani dodają rzuty, techniki parterowe i podstawową obsługę broni; zaawansowani praktycy przerabiają klasyczny program broni oraz rozwój energii wewnętrznej.

Rozległość Hwarang-do sprawia, że poważni praktycy traktują je jako drogę na całe życie, a nie sport czy aktywność fitness. Szkoły autoryzowane przez World Hwarang-do Association utrzymują rygorystyczne standardy programu nauczania, zapewniając spójność nauczania z tradycją przekazywaną przez Najwyższego Wielkiego Mistrza Lee.