Wietnamski kontekst historyczny
Wietnamskie sztuki walki rozwijały się w kraju o silnych różnicach regionalnych i długiej historii kontaktów oraz konfliktów z Chinami, Czampą, obszarami zamieszkanymi przez Khmerów, a później także z europejskimi mocarstwami kolonialnymi. Historia ta wpłynęła na lokalne tradycje walki, ale nie oznacza, że każdy współczesny styl wywodzi się bezpośrednio i nieprzerwanie z jednej dawnej sztuki walki.
Siostry Trưng, które według źródeł historycznych w latach 40–43 n.e. przewodziły powstaniu przeciwko panowaniu dynastii Han, są w Wietnamie uznawane za symbole niepodległości i siły bojowej. Pamięć kulturowa o nich jest ważna, ale nie stanowi w pełni udokumentowanego współczesnego programu technicznego.
Võ Cổ Truyền i style regionalne
Võ Cổ Truyền, czyli „tradycyjna wietnamska sztuka walki”, to szerokie określenie klasycznych szkół regionalnych i linii rodzinnych. Bình Định w środkowym Wietnamie jest uznawane za ważny ośrodek. Systemy północne często wykazują wpływy chińskie, natomiast linie centralne i południowe noszą także ślady tradycji czamskich, khmerskich i rdzennie wietnamskich.
Przykładami są Võ Tân Khánh Bà Trà, Võ Lâm Tân Khánh Bà Trà, Bình Định Gia, Nhất Nam oraz tradycyjne wietnamskie zapasy. Każda szkoła może mieć własne formy, broń, terminologię oraz praktyki związane z zawodami lub pokazami.
Nguyễn Lộc i Vovinam
Nguyễn Lộc założył Vovinam w 1938 roku w Hanoi jako zmodernizowany i usystematyzowany wietnamski system samoobrony. Połączył tradycyjne techniki wietnamskie z wpływami chińskich i japońskich sztuk walki. Po publicznym pokazie w 1940 roku został zaproszony do prowadzenia zajęć w École Normale w Hanoi.
W wyniku niepokojów politycznych Vovinam znalazł się pod presją. W 1954 roku Nguyễn Lộc przeniósł się do Wietnamu Południowego. Jego uczeń Lê Sáng przejął znaczną część nauczania i dalej rozwijał wymiar filozoficzny Việt Võ Đạo. Nguyễn Lộc zmarł w 1960 roku, a Lê Sáng rozwijał Vovinam aż do swojej śmierci w 2010 roku.
W 1964 roku dokładniej skodyfikowano Vovinam, strukturę stopni, program nauczania oraz termin filozoficzny Việt Võ Đạo. Później Wietnam uznał Vovinam za narodowe niematerialne dziedzictwo kulturowe.