Nguyễn Văn Bình

Nguyễn Văn Bình (urodzony 29 lutego 1936 roku) jest jednym z najwybitniejszych pionierów w historii Taekwon-Do ITF — olimpijczykiem, judoką posiadającym 7. dan oraz człowiekiem, który wyszkolił w Wietnamie ponad 60 000 uczniów, zanim uciekł z Sajgonu i odbudował dorobek swojego życia w Teksasie. 1 marca 2002 roku generał Choi Hong Hi nadał mu stopień Wielkiego Mistrza 9. dan (numer certyfikatu A-9-2), zaliczając go do wąskiego grona ostatnich osób, które otrzymały ten stopień bezpośrednio od założyciela. Jego korzenie w sztukach walki sięgają trzech stuleci. Od piątego roku życia ojciec szkolił go w tradycyjnym Cong-Fu — rodzinnej tradycji obejmującej 300 lat. W 1953 roku przeniósł się na judo i szybko został mistrzem Wietnamu Południowego, a następnie reprezentował swój kraj jako judoka wagi lekkiej podczas Igrzysk Olimpijskich w Tokio w 1964 roku. Ostatecznie zdobył 7. dan w judo. W 1962 roku rozpoczął treningi Taekwon-Do pod okiem mistrza Nam Tae-hi — Ojca wietnamskiego Taekwon-Do. Od 1967 roku ściśle współpracował z generałem Choi Hong Hi, który przemianował jego główną szkołę w Wietnamie na oficjalną filię Oh Do Kwan. Przed upadkiem Sajgonu w 1975 roku otworzył dziewięć dużych szkół sztuk walki w całym Wietnamie i osobiście wyszkolił ponad 60 000 uczniów. Podczas wojny w Wietnamie służył również jako tłumacz w armii Stanów Zjednoczonych. Po upadku Sajgonu uciekł do Stanów Zjednoczonych i osiadł w Houston w Teksasie. Założył tam Van Binh Self Defense Academy, gdzie nauczał Taekwon-Do, judo, aikido i tai-chi, a także został założycielem i prezesem ITF-USA, budując oficjalną amerykańską filię federacji. W całej swojej karierze wyszkolił ponad 70 000 uczniów na całym świecie i osobiście nadał ponad 1 500 czarnych pasów. Jako przewodniczący Komitetu Promocji Mistrzów ITF aż do późnych lat swojej działalności pozostawał siłą stabilizującą międzynarodową społeczność ITF.