Wim Bos

Wim Bos (urodzony 11 listopada 1952 roku w Appingedam) to najbardziej wpływowa holenderska postać w historii Taekwon-Do ITF — i jeden z najbardziej kompletnych technicznie zawodników, jakich kiedykolwiek wydała ta sztuka walki. W środowisku sportowym nazywają go Johanem Cruijffem Taekwon-Do ITF. To porównanie jest trafne: ta sama ekonomia ruchu, ten sam instynkt pozwalający rozumieć, o co naprawdę chodzi w tej sztuce, oraz ta sama umiejętność sprawiania, że rzeczy niemożliwe wyglądają na łatwe. 6 marca 2010 roku otrzymał stopień Wielkiego Mistrza 9. Dana. Rozpoczął treningi we wrześniu 1968 roku, mając piętnaście lat. W ciągu dwóch lat został mistrzem Holandii — tytuł ten zdobywał siedmiokrotnie w latach 1970–1978. W 1976 roku został mistrzem Europy w sparringu w kategorii do 63 kg. Jako trener kadry narodowej uczynił z Holandii jeden z najbardziej budzących respekt krajów Taekwon-Do na świecie, regularnie wychowując mistrzów Europy i świata. W 1987 roku założył ITF Belanggroep — bezpośredniego poprzednika I.T.F. Nederland. Następnie przeniósł się do Włoch. W 1992 roku został dyrektorem technicznym Włoskiej Federacji Taekwon-Do (FITAE-ITF) i pełnił tę funkcję przez 32 lata. W swojej Akademii Bos nadal codziennie trenuje zawodników. Od 1993 roku przewodniczy Komisji Turniejowej i Sędziowskiej ITF oraz jest głównym autorem oficjalnych przepisów zawodów ITF — regulaminu, który obowiązuje w tym sporcie na całym świecie. W latach 2004–2006 pełnił funkcję prezydenta All European Taekwon-Do Federation (AETF), a także prowadził setki kursów sędziowskich i seminariów mistrzowskich na całym świecie. Dla większości praktyków jego nazwisko jest synonimem jednej książki: Taekwon-Do ITF Patterns Manual. 388 stron, ponad 2000 fotografii, wszystkie 24 tul udokumentowane z chirurgiczną precyzją — technika, terminologia koreańska, instrukcje krok po kroku. To dzieło referencyjne, którego świat ITF potrzebował od dziesięcioleci. Nawet dziś, w wieku, w którym większość ludzi już dawno przestała kopać, podczas międzynarodowych kursów IIC demonstruje techniki z taką elastycznością, że młodsi posiadacze czarnych pasów zaczynają kwestionować swoje życiowe wybory.