Holandia

Technika zaczyna się od postawy i dystansu. Trening kickboxingu obejmuje pracę nóg i równowagę, a następnie uderzenia pięściami, kopnięcia i obronę. Na worku możesz ćwiczyć rytm i technikę; praca na tarczach wymaga reagowania na wskazówki trenera. W ćwiczeniach z partnerem dochodzi wyczucie czasu. Intensywność różni się w zależności od treningu, więc wcześniej zapytaj, ile jest kontaktu i jakiego doświadczenia oczekuje się od uczestników.

To połączenie wyróżnia Dutch Style. Holenderskie kluby zawodnicze często kojarzy się z kombinacjami bokserskimi przygotowującymi do low kicka. Nie chodzi przy tym o samo mocniejsze kopanie: uderzenia zmieniają gardę i pozycję przeciwnika, a praca nóg, dystans i wyczucie czasu mogą stworzyć okazję. Low kick Roba Kamana jest znanym przykładem takiego podejścia. Nie każdy holenderski klub trenuje dokładnie w ten sam sposób.

Trening rekreacyjny to pełnoprawna ścieżka. Możesz pracować nad techniką i kondycją, nie planując startować w walkach. Trening na workach lub tarczach może wyglądać inaczej niż techniczne ćwiczenia w parach; także sparring nie jest oczywistym elementem każdej grupy. Powiedz trenerowi, czego szukasz, i zapytaj, jak klub dzieli uczestników według poziomu oraz jak podczas ćwiczeń nadzoruje kontakt.

Przygotowania do startów wymagają większej koordynacji. Osobom, które chcą walczyć, przyda się stopniowe przygotowanie obejmujące odpowiedni sparring, regenerację i dbałość o obronę. Omów z trenerem, kiedy pierwszy start będzie odpowiedzialną decyzją oraz jakie zasady i ochraniacze obowiązują na planowanym wydarzeniu. Dzięki temu różnica między intensywnym treningiem a oficjalną walką pozostanie jasna.

Amsterdam: pierwsze holenderskie ośrodki. Historyczne ścieżki Jana Plasa, Thoma Harincka i Johana Vosa przecinają się w Amsterdamie. Ich sale treningowe, pierwsze gale i zawodnicy, którzy przemieszczali się między tymi środowiskami treningowymi, sprawiają, że miasto jest miejscem, w którym można poznawać początki holenderskiego kickboxingu. Mejiro, Chakuriki i Vos wypracowały własne podejście; to nie trzy nazwy tej samej sali treningowej.

Breda i Arnhem: inne drogi na ring. Breda jest ściśle związana z Ramonem Dekkersem i Corem Hemmersem, a także z wymianą między holenderskimi zawodnikami a tajskim światem zawodów. W Arnhem Fred Royers łączy karierę zawodniczą z treningiem i komentowaniem. Oba miasta wzbogaciły ogólnokrajową historię kickboxingu o własne linie trenerów i zawodników .

Rotterdam: wybierz trening odpowiedni dla siebie. W dużym mieście oferta może obejmować zarówno technikę i kondycję, jak i ćwiczenia w parach oraz przygotowanie do zawodów. Znana nazwa klubu nie mówi sama z siebie, jak przebiega trening dla początkujących. Zapytaj o grupę, opiekę trenerską i poziom kontaktu zanim zdecydujesz, gdzie pójdziesz na trening próbny.

Od miasta do klubu. Niezależnie od tego, czy chcesz trenować blisko domu, czy odwiedzić znany klub, sprawdź aktualny grafik zajęć i wymagany poziom doświadczenia grupy. Historia miasta może wzbudzić ciekawość; o tym, co jest dla ciebie odpowiednie, decydują zajęcia i trener.

Mejiro Gym: więź z Tokio. Jan Plas nazwał swoją amsterdamską szkołę sportów walki od tokijskiej dzielnicy Mejiro, gdzie poznał dojo Kenjiego Kurosakiego. Gym został założony w 1975 roku i przeniósł się w 1978 roku na Lauriergracht. To rozróżnienie między założeniem a przeprowadzką jest ważne: historia szkoły nie zaczyna się dopiero pod znanym adresem w Jordaan. Rob Kaman i Fred Royers należą do zawodników związanych z linią Mejiro. W tej tradycji techniczny boks, kombinacje i low kicki zajęły rozpoznawalne miejsce.

Chakuriki Gym: własna droga Harincka. Thom Harinck założył Chakuriki w 1972 roku , zanim holenderski kickboxing stał się uznaną dyscypliną sportową. Połączył wpływy karate i innych sztuk walki, a także wyraźnie inspirował się Muay Thai. Podróż drużyny Chakuriki do Tajlandii w 1978 roku wpisuje się w tę wymianę. Gym zasłynął z ciężkich przygotowań, a później wyszli z niego tacy zawodnicy jak Peter Aerts. Rywalizacja z Mejiro przyczyniła się do rozwoju amsterdamskiej sceny sportów walki, choć obu szkół nie da się sprowadzić do prostego przeciwieństwa.

Vos Gym: trzecia amsterdamska linia. Johan Vos wcześniej prowadził zajęcia w Mejiro i otworzył w 1978 roku własny gym. Dzięki temu obok Mejiro i Chakuriki miasto zyskało kolejne wpływowe miejsce, w którym trenowano kombinacje technik bokserskich i kopnięć. Ernesto Hoost, Lucia Rijker i Ivan Hippolyte to nazwiska związane z Vos Gym. Te trzy szkoły nie działały w oderwaniu od siebie: zawodnicy, trenerzy i idee krążyły po tym samym młodym amsterdamskim świecie sportów walki.

Ta linia sięga poza Amsterdam. Cor Hemmers i Ramon Dekkers łączą Bredę z międzynarodową historią zawodów; Fred Royers jest ogniwem łączącym z Arnhem. Późniejsze szkoły, takie jak Mike's Gym i Bonjasky Academy, należą do innego pokolenia niż pierwsi amsterdamscy pionierzy. Wybierając trening dzisiaj, większe znaczenie niż historyczna renoma gymu mają aktualny grafik zajęć, opieka trenerów i poziom kontaktu.

Dwie drogi przed K-1. Rob Kaman i Ramon Dekkers należą do grona holenderskich zawodników, którzy zwrócili na siebie międzynarodową uwagę jeszcze przed wielkimi latami K-1. Kaman wywodził się z linii Mejiro Jana Plasa i uczynił z low kicka charakterystyczny element swojego stylu walki. Uderzenia, dystans i wyczucie czasu pomagały mu stworzyć przestrzeń do tego kopnięcia.

Ramon Dekkers i Breda. Dekkers trenował w Bredzie z Cor Hemmersem i często walczył z tajskimi przeciwnikami. Jego pojedynki z Cobanem Lookchaomaesaitongiem należą do najbardziej znanych rywalizacji w ramach tej wymiany. Połączenie Bredy z Tajlandią pokazuje, jak holenderscy zawodnicy rozwijali się również poza własnym środowiskiem sportowym.

Czterech różnych mistrzów K-1. Peter Aerts, Ernesto Hoost, Remy Bonjasky i Semmy Schilt każdy zdobył po kilka tytułów K-1 World Grand Prix. Aerts zasłynął z wysokich kopnięć, Hoost z kombinacji i low kicków, Bonjasky z ataków wymagających atletyzmu, a Schilt z zasięgu i karateckiego rodowodu. Ich indywidualne style się różnią, a ich osiągnięcia razem pokazują holenderską obecność na tej japońskiej arenie.

Potem pojawiły się kolejne areny. Rico Verhoeven i Badr Hari przyciągnęli później do kickboxingu nowe pokolenie publiczności. Jorina Baars również zapisała się w historii holenderskich sportów walki. Sport obejmuje więcej niż tylko mężczyzn walczących w wadze ciężkiej; inne kategorie wagowe, walki kobiet i różne organizacje mają własne historie.

Jan Plas: od japońskich inspiracji do Mejiro. Plas przeniósł swoje doświadczenia z kickboxingiem w Tokio do Amsterdamu i stworzył w Mejiro miejsce, w którym mogło rozwijać się pierwsze pokolenie holenderskich zawodników. Lauriergracht stała się rozpoznawalnym adresem, ale wpływ tej sali treningowej poprzez uczniów i trenerów sięgał daleko poza Jordaan.

Thom Harinck: linia Chakuriki. Harinck wypracował we własnej szkole sportowej podejście, w którym przygotowanie fizyczne i różnorodne wpływy ze sztuk walki łączyły się. Konfrontacja z Muay Thai w Tajlandii była częścią międzynarodowej szkoły jego zespołu. Jego rola nie ogranicza się do jednego mistrza: uczestniczył także w rozwoju federacji i holenderskiej sceny zawodniczej.

Johan Vos i następne pokolenie. Po odejściu z Mejiro Vos od 1978 roku rozwijał własną salę treningową . Wśród osób związanych z tą szkołą są Ernesto Hoost, Lucia Rijker i Ivan Hippolyte. Vos pokazuje, jak szybko w młodej dyscyplinie pojawiło się wiele nurtów treningowych, nawet w obrębie tego samego miasta.

Lucien Carbin, Cor Hemmers i Fred Royers. Carbin, bazując na doświadczeniu zdobytym jako zawodnik, zajął się treningami w Amsterdamie. Hemmers jest nierozerwalnie związany z rozwojem Ramona Dekkersa w Bredzie. Royers łączy własne doświadczenie ringowe z Kickboxing Arnhem i późniejszą rolą komentatora. Razem pokazują, że holenderska historia to także historia przekazywania wiedzy, a nie tylko mistrzów.

Sport z wieloma strukturami organizacyjnymi. Holenderskie kickboxing rozwijało się za pośrednictwem różnych klubów, federacji i form zawodów. NKBB i MTBN są częścią historii tego rozwoju. Ze względu na zmieniające się zasady i organizatorów tytuły z różnych okresów nie są automatycznie bezpośrednio porównywalne. Dlatego warto również zwrócić uwagę na wydarzenie i regulamin, na podstawie których zdobyto tytuł.

Federacja, organ nadzorczy i organizator pełnią różne role. Holenderska Federacja Sportów Walki i Holenderski Urząd ds. Sportów Walki są zaangażowane we współczesny krajobraz, ale nie wykonują tych samych zadań. Organizator zawodów również ma własne obowiązki. Obowiązujące zasady zależą od konkretnych zawodów i są ważne dla osób, które chcą przejść od treningów do udziału w walce.

Dla zawodników liczy się konkretne wydarzenie. Osoby chcące wziąć udział powinny omówić z trenerem, jaka organizacja jest związana z zawodami oraz jakie wymagania dotyczą w danym momencie zgłoszenia, ochrony i kontroli medycznej. Dobre przygotowanie zaczyna się przed wejściem na ring od jasnego określenia zasad i zapewnienia zawodnikowi odpowiedniego wsparcia.

Wczesna holenderska gala walk Gala kickbokserskie z 31 maja 1976 roku w amsterdamskiej hali Jaap Edenhal należy do kamieni milowych młodego sportu w Holandii. Zgromadziło zawodników, kluby i publiczność poza salą treningową. To spotkanie na ringu nadało holenderskiej kulturze rywalizacji widoczną formę.

Holendrzy na międzynarodowych arenach. Dzięki K-1 w Japonii holenderscy zawodnicy wagi ciężkiej zyskali międzynarodowy turniej; GLORY stało się później kolejną areną dla holenderskich zawodników. Aerts, Hoost, Bonjasky i Schilt zdobyli sławę, każdy dzięki własnemu zapleczu treningowemu. Droga z klubu na międzynarodową galę łączy świat zawodów z holenderskimi klubami sportowymi.

Każda gala ma własną historię. Data, miejsce, uczestnicy i regulamin różnią się w zależności od wydarzenia. Historyczna walka pokazuje, jak zawodnicy z różnych klubów spotykali się na ringu; przed aktualną walką trzeba sprawdzić jej konkretną kartę i zasady. Wyniki dotyczą konkretnej walki, a nie ogólnego obrazu danej epoki.

Zacznij od zajęć, a nie od nazwiska mistrza. Osoba, która po raz pierwszy idzie na kickboxing, nie potrzebuje od razu takiego samego wyposażenia jak zawodnik startujący w zawodach. Zapytaj trenera, co jest wymagane lub zalecane na wybrane zajęcia. Rękawice są inaczej obciążane podczas treningu na worku, ćwiczeń na tarczach i sparren; dopasowanie, usztywnienie nadgarstka i ochrona mają większe znaczenie niż nazwa znanego klubu na opakowaniu.

Ćwiczenia w parach wymagają uzgodnień. Podczas ćwiczeń z partnerem mogą przydać się ochraniacze na golenie i ochraniacz na zęby, a zasady dotyczące lekkich ćwiczeń technicznych mogą się różnić od tych obowiązujących podczas sparren. Klub może wskazać, jaka ochrona i intensywność kontaktu są odpowiednie dla danej grupy. Wybierz model odpowiedni do swoich treningów zamiast kupować wyłącznie według kategorii produktu.

Porównuj produkty pod kątem zastosowania. Rękawice do kickboxingu, ochraniacze na golenie i sprzęt treningowy pełnią różne funkcje. Porównuj modele pod kątem dopasowania, ochrony i przeznaczenia. Rękawica do treningu na worku nie sprawdzi się automatycznie jako rękawica do sparingu; tak samo staranny wybór jest ważny w przypadku pozostałego wyposażenia.